BF9

Effectiveness of psychotherapy based on metacognitive therapy and social skills training on depression in adolescents City of Dynasty

كارشناسي ارشد

روانشناسي باليني ،گرايش كودك ونوجوان

پيام نور مركز بوشهر

تير ۱۳۹۷

۱۳۹۷/۴/۱۷

بسيار خوب

۱۳۰ص

آقاجان بگلو ،د،سوسن

بحراني ، د، محمد رضا

۱۱۴-۱۱۵

اثربخشي روان‌درماني، فراشناخت درماني، مهارت‌هاي اجتماعي، شهر سلسله

پژوهش حاضر،با هدف اثربخشي روان‌درماني مبتني بر فراشناخت درماني و آموزش مهارت‌هاي اجتماعي بر بهبود افسردگي نوجوانان انجام گرفت. نمونه‌ي مورد مطالعه شامل 45 نفر از بين دانش‌آموزان پسر مقطع دوم دبيرستان‌هاي مدارس شهر سلسلهمي‌باشد كه با استفاده از پرسشنامه‌ي سلامت روان گلدبرگ و هيلرانتخاب گرديد و سپس به صورت تصادفي آنها را در سه گروه(دو گروه آزمايشي و يك گروه كنترل) جايگزيني نموديم و پس از جايگزيني افراد در گروه‌ها پيش آزمون پرسش‌نامه افسردگي بك و پرسش‌نامه باورهاي فراشناختي ولز و پرسش‌نامهمهارت‌هاي اجتماعي اجرا گرديد و پس از به اتمام رسيدن طرح آموزش درماني گروه‌هاي آزمايشي(گروه فراشناخت درماني 8جلسه‌ي 85 دقيقه‌ي و گروه آموزش مهارت‌هاي اجتماعي 10 جلسه‌ي 85 دقيقه‌اي تحت درمان قرار گرفتند و در اين بين گروه كنترل هيچ راهكار و تكنيك درماني دريافت نكرد) در مرحله‌ي بعد پس‌آزمونپرسش‌نامه‌هاي ذكر شده اجرا گرديد .داده‌هاي پژوهش با استفادهاز روش‌هاي آمار توصيفي ميانگين و انحراف معيار و روش آمار استنباطي تحليل كوواريانس تك متغيره مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن بود كه اين دو شيوه‌اي درماني در بهبود افسردگي نوجوانان مؤثرمي‌باشند اما از آنجايي كه مهارت‌هاي اجتماعي در بسياري از زمينه‌هاي عملكردي يك نوجوان(بالأخصنمونه‌ي مورد بررسي اين پژوهش) مانند رفتار مناسب با همسالان،حرمت نفس بالا،خوش‌بيني،دوري گزيني از ارزيابي منفي از خود،ميزان و كيفيت شاد بودن و رضايت از زندگي نقش دارد و همچنين از آنجايي كه روابط اجتماعي محور اصلي زندگي انسان‌هامي‌باشد و كسب و حفظمهارت‌هاي اجتماعي در سازش يافتگي روان‌شناختي فرد در طول زندگي بسيار مهم است و لذا در اين پژوهش نقش اين متغير در بهبود افسردگي نوجوانان بيشتر از متغير باورهاي فراشناختي بود

فصل اول: كليات تحقيق ،فصل دوم پيشينه و ادبيات تحقيقي ،فصل سوم روش تحقيق ،فصل چهارم يافته‌هاي پژوهش ،فصل پنجم بحث و نتيجه گيري و محدوديت‌هاي پژوهش ،

47719