۲۶۳۰پ

The Study of frequency mupirocin resistance gene, (mupA) among staphylococcus aureus strains isolated from clinical samples

كارشناسي ارشد

زيست شناسي ميكروبي

دانشگاه پيام نور تهران شرق

۱۳۹۵

۱۳۹۵/۱۱/۲۳

۹۴ص.

ايماني فولادي ، عباسعلي - محمود زاده حسيني ، حميده

سهرابي ، نوشين

۷۲-۷۶

Staphylococcus aureus, resistance, mupirocin and polymerase chain reaction

سابقه و هدف: موپيروسين يك آنتي بيوتيك موضعي است. اين آنتي بيوتيك مهاركننده فعاليت اغلب كوكوس هاي گرم مثبت مي باشد. مقاومت به موپيروسين زمان كوتاهي پس ازمصرف اين آنتي بيوتيك ظهورپيدا كرد. هدف اصلي تحقيق حاضرتعيين مقاومت به موپيروسين در سويه هاي استافيلوكوكوس اورئوس مقاوم به متي سيلين و استافيلوكوكوس اورئوس حساس به متي سيلين جدا شده از نمونه هاي باليني آزمايشگاه هاي بيمارستان بقيه الله شهر تهران مي باشد. مواد و روشها: در اين مطالعه 278 سويه استافيلوكوكوس اورئوس بررسي شد و با كمك روش هاي بيوشيميايي و ميكروبي، سويه ها تأييد هويت شدند. براي تعيين ميزان حساسيت سويه ها نسبت بـه موپيروسين، از روش ديسك ديفيوژن با دستورالعمل CLSI استفاده گرديد، حـضور ژن mupA و mupB براي تعيين سطح مقاومت به موپيروسين باكمك روش PCR بررسي شد. همچنين مقاومت به سفكسيتين و حضور ژن mecA به طور همزمان باعث انتخاب سويه هاي MRSA شد. يافته ها: از بين 278 سويه استافيلوكوكوس اورئوس مورد بررسي، 188 سويه MRSA و 90 سويه MSSA بودند. در اين بررسي 2 سويه در روش آنتي بيوگرام مقاوم به موپيروسين شناخته شدند و در مرحله PCR، 2 سويه داراي ژن mupA و همان 2 سويه داراي ژن mupB بودند كه هر دو از نمونه هاي MRSA بودند و نتايج PCR كاملاً با نتايج آنتي بيوگرام مطابقت داشت. نتيجه گيري: با وجود اينكه مقاومت به موپيروسين در بيمارستان بقيه الله شهر تهران در سطح پاييني است، ولي مصرف آنتي بيوتيك به صورت صحيح مي تواند اين مقاومت را كاهش دهد. همچنين تركيب روش هاي فنوتيپي و PCR براي تشخيص مقاومت بـه موپيروسين توصيه مي شود.

۱۳۹۷/۶/۱۷

47718