پ .الف .78

ثريا آقايي برزآباد

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور شيراز , 1

1389

540ص

چاپي

يوسف نيك روز

اسداله جعفري

كتابنامه

ع

در اين پژوهش اشعار طنزآميز پروين اعتصامي ، سيمين بهبهاني و فروغ فرخ زاد مورد بررسي و مقايسه قرار گرفت كه همچون شاعران مرد، زبان طنزآميز را براي اصلاح امور جامعه به كار گرفته اند و بابي زنانه درعرصه ي طنز و طنزپردازي ادب فارسي گشوده اند .طنز نوعي تنبيه اجتماعي است با ماهيتي جدي و قالبي شوخ طبعانه كه با بياني كنايي مفاسد و حقايق تلخ اجتماعي را به صورت اغراق آميز در لفافه يي ازخنده و استهزا به قصد اصلاح امور جامعه نشان مي دهدÝ خنده ي حاصل از طنز خنده ي شادماني نيست بلكه خنده يي تلخ و تفكر برانگيز است .پروين اعتصامي از شاعران بزرگ طنزپرداز پس از مشروطه كه اين جنبه از كار وي تاكنون تحت تÊثير جنبه هاي ديگر شعر او ناشناخته مانده است .از مقايسه ي اشعار شاعران مذكور نتيجه مي گيريم ، شعر اجتماعي و انتقادي پروين تعليمي و اخلاق گرا است .تن پروري، خود برتر بيني ، اعتماد نكردن به دشمن ، مقايسه ي نابجا، فقر، بي عدالتي قاضيان و ظلم حاكمان از مهم ترين موضوعاتي است كه وي با زبان طنزآميز به انتقاد از آن ها پرداخته است . سيمين بهبهاني با بيش از نيم قرن تجربه ي شاعرانه ، به انتقاد از مسائل كلي و عميق اجتماع مانند فقر و محروميت زنان و ديگر افراد جامعه ، ارزش هاي دروغين و رياكارانه ، سانسور، عدم آزادي انديشه و بيان و اصلاحات تصنعي پرداخته است .فروغ فرخ زاد، برجسته ترين شاعر طنزپرداز زن در عصر حاضر كه لحن و زبان طنزآميز و زنانه و زبان و زندگي روز مردم را وارد پيكره ي شعر فارسي كرد .او نابساماني هاي موجود مانند نامتعهدي شعرا، نويسندگان و روشنفكران ، رياكاري افراد جامعه و به خصوص مردان ، مدرنيزم تصنعي ، مسخ شدگي و بي ماهيتي بشر امروز و دغل بازي هيئت حاكمه را با زباني طنزآميز به تصوير درآورده است .

0931/30/22

468پ

1

465