پ.ت.۵۱

كارشناسي ارشد

تحقيقات آموزشي

پيا م نور شيراز

۱۳۹۵-۹۶

۱۳۹۶/۰۴/۱۲

۶۰ص.

طالبي، سعيد

مظلوميان ،سعيد

پژوهش حاضر با هدف بررسي عوامل موثربرتمايل به صحبت كردن در دانش آموزان بر اساس متغير اضطراب، كمرويي، صميميت معلم، اعتمادبه نفس در قالب مدل علي به روش تحليل مسير انجام شده است . براي اين منظور 338 نفر از دانش آموزان متوسطه ي دوره ي اول شهرستان ياسوج استان كهگيلويه و بويراحمددرسال 1395 به روش نمونه گيري تصادفي انتخاب وبه پرسش نامه هاي كمرويي تجديد نظر شده ي چك وباس (1983)، اضطراب تمكين بك و همكاران(1990)، عزت نفس روزنبرگ(1965)، صميميت با معلم گرهام(1988)، تمايل به صحبت كردن مك كروسكي(1992) پاسخ دادند.تمايل به صحبت كردن اولين گام در ايجاد رابطه ميان انسان ها مي باشد.از طرفي توانايي صحبت كردن به عنوان يكي از سازه هاي بين جسمي رواني سهم بسزايي در شكل گيري الگوهاي ارتباطي بزرگسالي دارد. لازمه ي اجتماعي بودن يك فرد،برقراري ارتباط مفيد كلامي با سايرافرادجامعه مي باشد..نتايج پژوهش نشان داد كه بين صميميت معلم وتمايل به صحبت كردن اثر مستقيم ومعناداري وجود دارد.همچنين بين متغير واسطه اي عزت نفس وتمايل به صحبت كردن اثرمستقيم ومعنا داري وجود دارد. بين صميميت معلم و متغير واسطه اي اضطراب نيز اثر مستقيم ومعنا داري وجود دارد.و همچنين بين صميميت معلم وكمرويي اثر مستقيم ومعناداري وجود دارد.

46292