PJ mah /18

Koran Interteetual in the Sermons of Begining of Islam

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات عربي(M.A)

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1395-1396

1396/4/12

خوب

101 ص.

آزاد مونسي

قادر قادري

يكي از نظرياتي كه در سالهاي اخيردر نقد ادبيات غرب مطرح شده، نظريه بينامتنيت است. اين نظريه توسط ژوليا كريستوا در ضمن مباحثنقدي خويش در سال 1967 مطرح شده است. بينامتنيت تفاعل و تعامل بين متون گذشته و معاصر با هر متن ديگري است. به عبارت دقيق تر هيچ متني منبع واحد ندارد و از متون متعدد ديگري نشات ميگيرد. بينامتنيت ديدگاهي است كه براي مطالعه عميق تر متون ادبي و دست يابي به ناگفته هاي آنها بكار ميرود. اين پژوهش مبتني بر روش توصيفي و تحليلي است و سعي برآن دارد كه به تبيين وتشريح گونه هاي مختلف بينامتني قرآني در خطبه هاي صدر اسلام با تمركز بر خطبه هاي پيامبر اكرم صلي الله عليه و سلم و تني چند از اصحاب كرام وي بپردازد. بررسي خطبه هاب خطباي برتر صدر اسلام گواه اين است كه ايشان به فراواني چشمگيري هم از مضمون آيه هاي قرآن كريم الهام گرفته اند و هم در جاي جاي خطبه هايشان ، عين مفردات و عبارات قرآني را مورد استناد و استفاده قرار داده اند. علت اين امر ميتواند حضور پررنگ و بسيار قوي كلام وحي در ذهن و زبان مردمان اين عصر در كنار وجود حي و حاضر رسول اكرم در ميان اصحاب و ياران ايشان باشد. به نظر رسيد كه از ميان انواع متنوع بينامتني، بينامتني از نوع نفي متوازي بيشترين فراواني را در خطبه هاي صدر اسلام داشته است.

مينو عظيمي

45922