۲۳۵۹پ

(The Place, Values and about tolerance from the perspective of Holy Quran and traditions (Lyhmal slam

كارشناسي ارشد

اخلاق

دانشگاه پيام نور بافق

۱۳۹۶

۱۱۰ص.

صادقي

مهدوي نژاد

۹۴-۹۸

خداوند جهان را بر اساس محبت و رحمت آفريده است و نيز اراده ي خداوند متعال بر اين تعلق گرفته است كه رابطه ي موجودات بر پايه ي صلح و صميميت باشد. اين مسئله با عنوان مدارا يك اصل مهم در دين اسلام است. مدارا كه به معني ملاطفت و مهرباني و برخورد نرم هست، در روايات با تعابير مختلف ازجمله: رفق، عفو، تساهل و... آمده است. در قرآن نيز اين واژه به كار نرفته است؛ بلكه مفهوم آن با واژه هاي مختلف به كار رفته است. زندگي و سيره ي معصومين عليه السلام كه الگوي كامل اسلام هستند، بر پايه مدارا و سازگاري با مردم شكل گرفته است. همچنين از منش و سخنان اين بزرگواران به دست مي آيد كه اين اصل مهم تأثير شگفتي در امر تربيت و روابط اجتماعي و خانوادگي دارد. براي تأثيرگذاري هر چه بيشتر مدارا در زندگي بايد به ملزومات و آثار مثبت آن توجه نمود. ازجمله لوازم مدارا رعايت توانايي، پوزش خواه و پوزش پذير بودن و پرهيز از قهر است. همچنين ازجمله آثار مثبت اين فضيلت اخلاقي را مي توان در بعد فردي؛ سلامت رواني و جسماني، بركت، آسان شدن سختي ها و در بعد اجتماعي؛ ايجاد دوستي، محبوبيت و امنيت ذكر كرد. رسيدن به اين آثار و بركات در زندگي نيازمند كسب اين فضيلت اخلاقي و تثبيت آن در روح انسان است. راه بردهايي ازجمله؛ تقويت مباني اعتقادي، شرح صدر و اعتقاد به آخرت از راه هاي تقويت و تثبيت مدارا در شخصيت فرد است. در اسلام هر اصل اخلاقي جايگاه خاص خود را دارد و داراي حد و مرز مشخص است. طبق اين اصل براي مدارا نيز محدوده اي خاص تعريف شده است. اسلام مرز مدارا را ترك حق مي داند و براي ممانعت از آگاهي بايد شدت عمل و قاطعيت در پيش گرفت كه اين گونه از آسيب هاي مدارا در امان مي مانيم.

۱۳۹۷/۲/۲

45740