۲۲۸۹۸پ

A Sociolinguistic Study of the cultural-traditional patterns of Iranian society (Based on the Fiction works of Simin Daneshvar, Moniro Ravanipour, Zoya Pirzad)

كارشناسي ارشد

زبان‌شناسي گرايش: زبان‌شناسي همگاني

مركز تهران جنوب

۱۳۹۶

۱۳۹۶/۰۳/۳

عالي

۱۹۰ص

بهمن زندي

مريم سادات غياثيان

۱۷۹-۱۸۷ص

Sociolinguistics, Cultural Patterns, Traditional Patterns, Contemporary Story, Simin Daneshvar, Moniro Ravanipour, Zoya Pirzad.

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

بي‌ترديد ادبيات آينه تمام‌نماي زندگي اجتماعي، روحيات و احساسات مردم روزگار و اوضاع حاكم بر آن است. انسان هنرمند از رويدادهاي پيرامون خويش تأثير مي‌پذيرد و بازتاب تأثيرات خود را از آنچه بر او گذشته است، در اثر هنر خود بازمي‌نماياند. درواقع اثر هنري و داستاني، فشرده‌ترين حالت تصوير جهان واقعي و انضمامي است. جهان پيرامون نويسنده تمام ابزارهاي وي براي خلق هنرمندانه همان محيط پيراموني است. برخي از نويسندگان هستند كه جهان پيراموني‌شان، حضوري كم‌رنگ در آثارشان دارد و نويسندگاني نيز هستند كه جهان پيراموني‌شان حضوري چشم‌گير در آثارشان دارد. سبك و سياق‌ها از همين نحوه‌ي برخورد نويسنده با جهان اطرافش زاده مي‌شود. در اين ميان نمي‌توان از تأثير جامعه، زبان، محيط، جنسيت، آداب‌ورسوم و مذهب بر نوع تفكر آفرينندگان و نويسندگان آثار ادبي غافل بود. نويسنده محصول محيط‌زيست خودش است و بيرون از آن نمي‌تواند حيات داشته باشد. درواقع نويسنده هركجا كه زندگي كند، علاوه بر عناصر و عوامل مختلف، مطمئناً شرايط محيطي و اقليمي و جنسيت بر مباني فكري و زبان او تأثيرگذار است. با درك اهميت زبان و محيط نويسنده در بازنمايي آثارش است كه ما در اين پايان‌نامه تلاش كرده‌ايم تا ضمن شناخت رابطه ميان زبان و الگوهاي فرهنگي و سنتي حاكم بر جامعه‌‌ي ايراني بر اساس آثار داستاني سه نويسنده زن مشهور داستان‌نويس معاصر، قهرمانان زن در داستان‌هاي آنان و بحران‌ها و پيچيدگي‌هاي اجتماعي بازنمايي شده در آثارشان را مورد ارزيابي قرار دهيم. آثار داستاني هر كدام از اين نويسندگان مطرح شده و نظريات زبان‌شناسي اجتماعي بحث شده به روش توصيفي-تحليلي در اين پايان‌نامه مورد بررسي قرارگرفته است. ما در اين پايان‌نامه در فصول سوم و چهارم، رمان سووشون سيمين دانشور، رمان اهل غرق نوشته منيرو رواني‌پور و رمان چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم نوشته زويا پيرزاد را بر اساس الگوهاي فرهنگي و سنتي جامعه معاصر ايراني و نحوه بازنمايي اين الگوها به‌واسطه زبان و زيست‌بوم را مورد بررسي قرار داده و به اين نتيجه رسيده‌ايم كه هر كدام از اين نويسندگان زن، با توجه به جامعه و فضاي سياسي و فرهنگي و اجتماعي زيسته خودشان، توانسته‌‌اند مختصات اجتماعي جامعه ايراني را در مقاطع مختلف حيات سياسي - اجتماعي‌اش به‌وسيله روايت، قهرمانان، فضاي داستاني، زبان و گويش، فرم داستان و بسياري مؤلفه‌هاي ديگر، تبيين نمايند.

۱۳۹۷/۰۱/۲۶

45622