۲۲۱۹پ

Within the common themes of poetry in the contemporary poetry of Iran and Iraq Case Study: Bahar and Zahavi Poetry

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور سنندج

۱۳۹۶

۱۳۹۶/۹/۷

۱۱۱ص.

نعمتي ، فاروق

يوسفي ، هادي

۹۶-۱۰۳

ادبيات تطبيقي به عنوان انديشه اي نو راه كارهايي را براي مطالعه تجانس وتقابل فرهنگي ملت ها از جمله ادبيات پيش روي ما نهاده است.اين علم جديد در پي آن است كه مشتركات فرهنگي ملت¬هارا بيابد و آنگاه براساس اين مشتركات آنها را به هم پيوند زند. دو ملت فارس و عرب، از قرون گذشته با هم تعاملات فرهنگي بسيار داشته اند. اين تعاملات در كشورهاي هم مرز، همچون عراق و ايران بيشتر به چشم مي خورد. اين دو كشور دادوستدهاي بسياري در زمينه هاي مختلف فرهنگي،اقتصادي و حتي سياسي داشته اند كه در دهه هاي اخير،به ويژه در دوران مشروطه خواهي، گسترش بيشتري يافته است.هر دو كشور در زمان حيات زهاوي (1279-1354ه.ق =1863- 1936م) و بهار (1263-1330ه.ش = 1884-1954م) تحت سلطۀ مستبدان عثماني و قاجاري بودند، كه باعث گسترش جنبش هاي آزادي طلبانه گرديد. از سوي ديگر عقب ماندگي هاي اجتماعي و فرهنگي بر مشكلات سياسي افزود. بنابراين جاي شگفتي نيست كه اكثر شاعران در اين دوره به ادبيات رئاليستي توجه داشته و مسائل روز را در شعر خود منعكس مي كردند. بهار و زهاوي همچون اكثر شاعران هم عصر خود، به عنوان شاعراني متعهد و معناگرا، با نگاهي موشكافانه به نابرابري ها وناهنجاري هاي جامعه، سعي در اصلاح مفاسد اجتماعي و تقويت مصالح مردمي داشتند. از سوي ديگر استبداد و خفقان سياسي اجازۀ انتشار حقايق را آن چنان كه بود، نمي داد؛ بنابراين دو شاعر در بسياري از موضوعات سياسي و اجتماعي داراي شباهت هاي بسياري هستند. از سوي ديگر شرايط فرهنگي يكسان كه به سوي ايجاد تغييرات اساسي در ادبيات مي رفت، عناصر زباني (زبان، موسيقي، تصويرپردازي) هر دو شاعر را شبيه هم كرده است. در كنار اين مسائل، دوستي و رابطۀ دو شاعر و دادوستدهاي دو كشور بر احتمال تاثيرپذيري آندو از يكديگر، مي افزايد. اين پژوهش، مضامين مشترك سياسي و اجتماعي دو شاعر را مورد بررسي قرار داده است.

۱۳۹۶/۱۱/۲۸

45195