۲۱۸۵پ

كارشناسي ارشد

مشاوره و راهنمايي

داﻧﺸﮕﺎه ﭘﻴﺎم ﻧﻮر اصفهان

۱۳۹۶

۱۷۵ص.

صالحي ، اعظم

سلطاني زاده ، محمد

۱۳۱-۱۴۶

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر شادكامي، خودكارآمدي و اميد به زندگي زنان سرپرست خانوار بود. اين پژوهش به روش نيمه آزمايشي و به صورت پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل انجام گرديد. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه زنان سرپرست خانوار تحت پوشش بهزيستي شهر لامرد در سال 1396 بود كه از اين ميان، تعداد 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفر آزمايش و كنترل قرار گرفتند. دو گروه در سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري به پرسشنامه شادكامي آكسفورد (آرگايل و لو، 1989)، مقياس اميدواري اشنايدر و همكاران (1991) و مقياس خودكارآمدي شرر و همكاران (1982) پاسخ دادند. بعد از اجراي پيش آزمون، گروه آزمايش درمان متمركز بر شفقت را به مدت 8 جلسه دريافت نمودند. داده هاي پژوهش به وسيله آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تحليل شد. يافته هاي حاصل از پژوهش نشان داد كه بين شادكامي، خودكارآمدي و اميد به زندگي زنان سرپرست خانوار گروه آزمايش و كنترل در مراحل پس آزمون و پيگيري تفاوت معناداري وجود داشته است (01/0>p). با توجه به يافته هاي پژوهش مي توان عنوان داشت كه درمان متمركز بر شفقت بر شادكامي، خودكارآمدي و اميد به زندگي زنان سرپرست خانوار تاثير دارد.

۱۳۹۶/۱۱/۱۵

44928