۲۱۴۲پ

كارشناسي ارشد

تاريخ ايران اسلامي

داﻧﺸﮕﺎه ﭘﻴﺎم ﻧﻮر اصفهان

۱۳۹۶

۶۳ص.

طهماسبي ، ساسان

عليزاده ، بدرالسادات

۵۵-۵۷

ناصرالدين‌شاه به‌عنوان چهارمين پادشاه قاجار ديگر از ديدن ايران و طوايف مختلف آن لذتي نبرده و سعي مي‌كند اقصا نقاط جهان را ببيند و از چگونگي زندگي آدميان در كشورهاي ديگر مطلع گردد. به‌اين‌ترتيب اولين پادشاهي است كه به‌زحمت فراوان و خرج پول‌هاي هنگفت،سه بار به اروپا سفر مي‌كند و هر دفعه فرنگ براي او علاوه بر جذابيت،هراس‌هايي نيز به وجود مي‌آورد. اما متأسفانه ناصرالدين‌شاه در طول اين سه سفر آن‌قدر كه جذب معماري و موسيقي و ديدن نمايشنامه‌ها و گفت‌وشنود با هنرپيشگان مي‌شود كمتر ،از آن‌همه ترقي اجتماعي و اقتصادي و سياسي بهره مي‌برد؛ و اينجا كه تحت تأثير بسياري از دگرگوني‌ها و پيشرفت‌هاي دنياي غرب قرار گيرد. براي ايجاد اين تغييرات تن به دادن امتيازات كلاني به كشورهاي غربي مي‌دهد كه ايران را به‌عنوان يك بازار اقتصادي و سياسي و فرهنگي مناسب به دنيا معرفي مي‌كند؛و شايد بتوان گفت اين آغاز استعمار ايران توسط كشورهاي غربي بود. هدف از اين پژوهش بررسي ديدگاه ناصرالدين شاه در مورد اروپا بر اساس سفرنامه هاي وي است؛و در اين پژوهش از روش تحقيق كتابخانه‌اي و تاريخي استفاده‌شده است.

۱۳۹۶/۱۰/۳۰

44717