چكيده
يكي از موضوعات اصلي و پربسامد شعر فارسي داستانهاي پيامبران است. داوود يكي از پيامبران بزرگ الهي است كه براي هدايت قوم بنياسراييل برگزيده شد. نام داوود در لابلاي اشعار شاعران و نويسندگان ادبي عرفاني به فراواني وارد شده است. داوود مشمول مواهب و الطاف بسياري از طرف خداوند، چه در جنبۀ مادي و چه در جنبۀ معنوي شده بود كه شاعران در آثار خود آن را مورد توجّه قرار دادهاند. داوود داراي رشادت و دلاوري خاص بود. پادشاهي مقتدر بود، او در عدالت و قضاوت توانايي بسيار داشت. داوود به لطف خداوند آهن را در دستانش چون موم نرم ميكرد، در زرهبافي بسيار مهارت داشت، صداي خوش و دلنشين داشت. خداوند كتابي بر داوود نازل كرد، كه زبور نام داشت. او آن را با صوت زيبا و دلنشين ميخواند و همۀ جانداران از شنيدن آن لذّت ميبردند. از ديگر مواهب او، سخن گفتن با پرندگان و حيوانات و دانستن علم منطقالطير است. شخصيّت داوود در اساطير ايران باستان با هوشنگ تطابق دارد. هوشنگ ديو را ميكشد. چهل سال بر هفت كشور با داد و دهش پادشاهي ميكند. آهن را كشف ميكند و انواع جنگ افزارها را ميسازد. سرگذشت داوود و حوادث مختلف زندگي او در شعر فارسي جلوهاي خاص و شاعرانه دارد و اغلب آنها دست مايهاي براي انديشههاي عالي و عرفاني شاعران بوده است.
