پژوهش حاضر با هدف پيش بيني پيشرفت تحصيلي بر اساس جهت گيري هدفي با نقش واسطه اي استرس تحصيلي و كمك طلبي تحصيلي در قالب مدل علّي به روش تحليل مسير انجام شده است. براي اين منظور 338 نفر از دانش آموزان دوره متوسطه اول شهرياسوج استان كهگيلويه وبويراحمد به روش نمونه گيري خوشه اي تصادفي ساده ، انتخاب و به پرسشنامه هاي جهت گيري هدفي ميدگلي وهمكاران(1997)، استرس تحصيلي پولادي ري شهري(1374)و كمك طلبي ريان و پنتريچ (1997) پاسخ دادند.
به طور كلي نتايج پژوهش حاكي از اثرات مستقيم و غيرمستقيم و متفاوت جهت گيري هدفي عملكردي، اجتنابي و تبحري با واسطه گري استرس تحصيلي و كمك طلبي تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي مي باشد. نتايج نشان داد كه جهت گيري هدفي عملكردي(01/0=Pvalue و 684/2 =t)، استرس تحصيلي(01/0=Pvalue و 312/10- =t)، كمك طلبي تحصيلي(01/0=Pvalue و 932/7 =t) و جهت گيري هدفي تبحري(01/0=Pvalue و 520/5 =t) بر پيشرفت تحصيلي داراي اثرمستقيم و معنادار ولي جهت گيري هدفي اجتنابي(125/0=Pvalue و 346/1 =t) بر پيشرفت تحصيلي داراي اثر معناداري نيست.
جهت گيري هدفي عملكردي و جهت گيري هدفي اجتنابي از طريق واسطه گري استرس تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي، داراي تاثير معناداري نيستند(05/0
P)، همچنين اثر جهت گيري هدفي اجتنابي و جهت گيري هدفي عملكردي از طريق واسطه گري كمك طلبي تحصيلي بر پيشرفت تحصيلي معنادار نيست(05/0
P).