1958پ

Evaluation of the prognostic value of rs1333049 in 9P12 an​d rs1128503 in ABCB1/MDR in management of patients with ESCC

كارشناسي ارشد

زيست شناسي - بيوشيمي

دانشگاه پيام نور مشهد

1396

1396/2/28

عالي

65ص.

آوان ، امير - رامشيني ، حسن

رهباريان ، راهله - شهيدثالث ، سودابه

44-50

Esophageal squamous cell carcinoma, CDKN2B, ABCB1, genetic variants

پيشينه و هدف: سرطان كارسينوماي سلول هاي سنگفرشي مري به عنوان يكي از شايع ترين سرطان ها در كشور هاي در حال توسعه با ماهيت تهاجمي و ميزان بقاي ضعيف محسوب مي شود، بنابراين شناسايي بيوماركر هاي جديد تشخيصي براي شناسايي افراد با ريسك بالا يا بهبود مديريت بيماران، حائز اهميت است. منطقه ‌ي ژني واقع بر روي كروموزوم 9p21 به عنوان يكي از مهم ترين مناطق مستعد در ابتلا به بيماري هاي قلبي عروقي، ديابت و انواع سرطان از طريق تاثير بر تنظيم چرخه ي سلولي و ‌‌‌آپوپتوز شناسايي شده است. از طرفي ديگر ژن ABCB1(MDR1) واقع در ناحيه ي كروموزوم 7q21.12نيز از طريق تاثير بر مقاومت دارويي در بيماران تحت درمان بر بقاي بيماران تاثيرگذار است. بنابراين هدف از اين مطالعه بررسي نقش پروگنوستيك rs1333049 واقع بر روي كروموزوم 9p21 و rs1128503 در ژن ABCB1/MDR1 در مديريت بيماران مبتلا به سرطان مري، بيماران مراجعه كننده به بيمارستان اميد مشهد، مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه بر روي 240 نمونه ي كنترل و 109 نمونه ي ESCC مراجعه كننده به بيمارستان اميد در بازه زماني 1384 تا 1394 انجام شد. با استفاده از روش Real time PCR Based Taq Man تعيين ژنوتيپ نمونه ها صورت گرفت. در تحليل آماري داده ها از روش كاپلان ماير و آزمون Log Rank به منظور دستيابي به نمودارهاي بقاي كلي ((OS و بقاي عاري از بيماري ( (DFSاستفاده شده است. به منظور بررسي ارتباط اطلاعات پاتولوژيك، كلينيكال و ژنوتيپ ها، بر پيش آگهي بقاي بيماران، از توزيع پيرسون χ2، t-test و آناليز چند متغيري با استفاده از آناليز مدل رگرسيون كاكس استفاده گرديد. نتايج: فراواني ژنوتيپ ها در افراد بيمار و كنترل براي پلي مورفيسم rs1333049، به لحاظ آماري تحت مدل افزايشي و مغلوب (P<0.001) و تحت مدل غالب (0.048=(P و براي پلي مورفيسم rs1128503 تحت مدل افزايشي (0.02=P) و تحت مدل مغلوب و غالب (0.05=(P معني دار نشان داده شده است. توزيع ژنوتيپي براي پلي مورفيسم rs1333049 تحت مدل غالب (GG+GC در مقابل CC) با گسترش تومور به غدد لنفاوي منطقه اي معني دار نشان داده شد ((P<0.03 و براي پلي مورفيسم rs1128503، توزيع ژنوتيپي تحت مدل غالب (TT+CT در مقابل CC) با سايز تومور معني دار مشاهده شد. تحت مدل مغلوب نيز، براي پلي مورفيسم rs1128503، ارتباط معني داري با گريد تومور در بيماران مشاهده شد (P=0.013). علاوه بر اين نشان داده شد كه افراد داراي ژنوتيپ CC براي پلي مورفيسم rs1333049 بقاي كمتري با ميانگين 34.5±8.9 ماه در مقايسه با افراد با ژنوتيپ هاي GC+ GG با ميانگين 47.7±5.9 ماه داشتند (P-value = 0.038). همچنين افراد داراي ژنوتيپ هاي TT براي پلي مورفيسم rs1128503 داراي بقاي كلي نسبتا پايين تر با رنج ميانگين 40.072±6.9 ماه نسبت به افراد داراي ژنوتيپ CC+TC با رنج ميانگين 43.09±5.7 ماه بوده اند. نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان دهنده ي ارتباط بين واريانت هاي جديد ژنتيكي، rs1333049 و rs1128503، با نتايج كلينيكي بيماران مبتلا به ESCC مي باشد و نشان داده شد، با توجه به آلل خطر C، افراد داراي ژنوتيپ CC براي پلي مورفيسم rs1333049 و با توجه به آلل خطرT، افراد داراي ژنوتيپ TT براي پلي مورفيسم rs1128503 ريسك بالاتري نسبت به كاهش بقاي كلي دارند.

1396/10/3

44318