PIR 199

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

رشت

96/6/27

164ص.

پروين تاج بخش

مريم حيدري

تاج بخش،پروين،راهنما , حيدري،مريم،مشاور

طنزآفريني و خلق داستان‏هاي طنزي يكي از گسترده‏ترين حيطه‏ي ادبيات جهان محسوب مي‏شود كه در آن نويسنده با پرداختن به موقعيت‏هاي خنده‏آور و به‏كارگيري ترفندها و شگردهاي مختلف سعي در بيان انديشه‏اي در پس كلامي طنزآميز دارد. طنز، كلامي است كه ابتدا مخاطب را به خنده وادار مي‏كند؛ اما با كمي انديشه در مورد موقعيت مي‏توان به لايه‏هاي زيرين كه مدنظر نويسنده بوده و اغلب به مسائل اجتماعي، سياسي، فرهنگي و يا فردي اشاره مي‏كند. اين پژوهش به بررسي شگردهاي طنزآفريني در دو كتاب «هستي» و «زيبا صدايم كن» فرهاد حسن‏زاده و «من جوكم» جيمز پترسون پرداخته و با روش توصيفي – تحليلي به بررسي مولفه‏هايي كه اين دو نويسنده در ساخت فضاهاي طنزآميز استفاده كرده‏اند، اشاره شده است. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه هر دو نويسنده در مهم‏ترين مولفه‏هاي طنزآميز در آثار خود بهره برده‏‏اند. در اين ميان، در دو كتاب حسن‏زاده، او از مولفه‏هايي متفاوت استفاده كرده مانند بهره‏گيري از تكنيك تلفظ غلط كلمات، موقعيت‏هاي خنده‏آور و جناس كه در كتاب «هستي» نسبت به «زيباصدايم كن» بيشتر ديده مي‏شود. اما در كتاب «زيبا صدايم كن»، مولفه‏ي دشنام و نفرين، آدم‏گونگي و جناس بيشتر مورد استفاده قرار گرفته است. با مقايسه‏ي مولفه‏هاي طنزآفريني در دو كتاب حسن‏زاده و كتاب «من جوكم» پترسون مشخص گرديد كه پترسون از چند مولفه‏ي هجو، تناقض، غافلگيري و ارتباط دادن دو موضوع بي‏ربط استفاده كرده كه در دو كتاب حسن‏زاده از آن استفاده نشده است. همچنين مي‏توان بيان كرد كه بيشترين تنوع بهره‏گيري از مولفه‏هاي طنزآفريني متعلق به پترسون است.

43777