-
شماره راهنما
1747پ
-
پديد آورنده
شهزاد اشتيواني ، صغرا
-
عنوان
پژوهشي در گويش و ادبيات شفاهي روستاي اشتيوان با شواهدي از متون فارسي
-
عنوان به انگليسي
Research Oral literatureEshtivan dialect dictionary With evidence of old Persian liter M.A
-
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
-
رشته تحصيلي
زبان و ادبيات فارسي
-
محل تحصيل
دانشگاه پيام نور نيشابور
-
سال تحصيل
1395
-
تاريخ دفاع
1395/10/28
-
وضعيت پايان نامه
بسيارخوب
-
مشخصات ظاهري
248ص.
-
استاد راهنما
صادقي ، محسن
-
استاد مشاور
چرمگي عمراني ، مرتضي
-
كتابنامه
233-235
-
توصيفگر فارسي
اشتيوان، ادبيات شفاهي، گويش، متون كهن
-
توصيفگر لاتين
Eshtivan- oral literature – dialect – ancient teats
-
چكيده
ادبيات شفاهي و واژه نامه گويش اشتيوان يكي از ذخيره هاي معنويي ادبيات در استان
خراسان رضوي و شهرستان باخرز كه تاكنون مورد عنايت پژوهندگان قرار نگرفته است. اين
مقوله با شهرستان هاي مجاور شباهت هاي زيادي دارد ولي با وجود اين تعداد زيادي واژه و
نمونه هاي ادبيات شفاهي دارد كه در مناطق ديگر ديده نمي شود. اين پايان نامه به پژوهشي در
گويش و ادبيات شفاهي و واژه نامه گويش اشتيوان اختصاص دارد و شامل پنج فصل مي باشد؛
فصل نخست به بيان كليات تحقيق و شيوه نامه تدوين اختصاص دارد، فصل دوم به معرفي
كوتاهي از شهرستان باخرزو روستاي اشتيوان پرداخته است. در فصل سوم از نمونه هاي گويش
اشتيوان سخن به ميان آمده است. در فصل چهارم از نمونه هاي متون كهن فارسي و ويژگي هاي
گويش اشتيوان سخن رانده است و در نهايت در فصل پنجم به واژه نامه گويش اشتيوان كه حدود
1500 لغت دارد، پرداخته است.
نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه واژه هاي دري در گويش اشتيوان براي تشريح و
توضيح متون كهن فارسي كاربرد دارد. واژه هايي از قبيل: خوش خوش xoš xoš به معناي آهسته
و جوز كغذي jowz kaqezi به معناي گردوي پوست نازك با مغز سفيد وغيره.
-
تاريخ نمايه سازي
1396/8/23
-
شماره ركورد
43628
-
لينک به اين مدرک :