چكيده
پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل علي روابط جهت گيري مذهبي و شادكامي با نقش واسطه اي انگيزه پيشرفت تحصيلي در دانش آموزان پسر و دختر دوره متوسطه دوم منطقه درودزن در سال تحصيلي 96-95 انجام شده است. براي اين منظور 250 نفر از دانش آموزان متوسطه دوم منطقه درودزن استان فارس به روش نمونه گيري تصادفي، انتخاب و به پرسشنامه هاي جهت گيري مذهبي (آلپورت ،1950)، شادكامي آكسفورد فرم جديد (آرگايل و هيلز،2002) و انگيزش پيشرفت تحصيلي ( مكاينرني ، 2005) پاسخ دادند .
يافته ها نشان داد كه جهت گيري مذهبي دروني بر شادكامي داراي اثرمستقيم و مثبت ،ولي جهت گيري مذهبي بيروني بر شادكامي تاثير معني داري ندارد و مورد تاييد قرار نگرفت. همچنين جهت گيري مذهبي دروني بر همه ابعاد انگيزه پيشرفت اثر مستقيم و مثبت و جهت گيري مذهبي بيروني بر همه ابعاد انگيزه پيشرفت اثر مستقيم و منفي دارد. و همه ابعاد انگيزه پيشرفت بر شادكامي دانش آموزان داراي اثرمستقيم و معنادار است.
بر اساس يافته ها تحقيق جهت گيري مذهبي دروني از طريق انگيزه پيشرفت تحصيلي بر شادكامي دانش آموزان داراي اثرغيرمستقيم و معنادار مثبت داشت و جهت گيري مذهبي بيروني از طريق انگيزه پيشرفت تحصيلي بر شادكامي دانش آموزان داراي اثر غيرمستقيم و معنادار منفي داشت.
همچنين در بررسي مدل پژوهش مشاهده شد كه ميزان واريانس تبيين شده شادكامي در اين پژوهش برابر با 32/0 است كه نشان مي دهد 32 درصد از تغييرات شادكامي توسط متغيرهاي درونزا و برونزاي موجود در مدل تبيين مي گردد.
