پ.ت.29

كارشناسي ارشد

تحقيقات آموزشي

پيام نورشيراز

96-1395

14/04/1396

163ص.

طالبي ، سعيد

صيف، محمد حسن

كتابنامه :ص.142-163

هدف از پژوهش ارائه مدل پيش بيني سبك هاي مديريت كلاس بر اساس جهت گيري هدفي و نقش واسطه اي خودكارآمدي تدريس، بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي است كه در سال تحصيلي 96-1395 بر روي 278 نفر از معلمان ناحيه يك شهر شيراز كه از طريق فرمول كرجسي و مورگان به روش نمونه گيري طبقه اي نسبي انتخاب شدند، انجام شد. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه سبك مديريت كلاس از پايان نامه كارشناسي ارشد غلامي(1379)، پرسشنامه خودكارآمدي تدريس معلم ( اسچانن- موران و وولفولك، 2001) و پرسشنامه جهت گيري هدفي ميدگلي و همكاران(2000) مي باشد. براي بررسي فرضيه ها از روش تحليل مسير استفاده شده است. نتايج نشان داد كه اثر جهت گيري اجتنابي بر درس نگري مستقيم مثبت معنادار و بر خودكارآمدي و شاگرد نگري مستقيم منفي معنادار مي باشد و خودكارآمدي بر درس نگري اثر مستقيم منفي معنادار و بر شاگردنگري اثر مستقيم مثبت معنادار دارد. جهت گيري تبحري بر خودكارآمدي و شاگردنگري داراي اثر مستقيم مثبت معنادار و بر درس نگري داراي اثر مستقيم منفي معنادار است. جهت گيري عملكردي بر درس نگري اثر مستقيم مثبت و بر شاگردنگري و خودكارآمدي اثر مستقيم منفي معنادار دارد. همچنين جهت گيريهاي اجتنابي، تبحري و عملكردي از طريق واسطه گري خودكارآمدي تدريس بر درس نگري و شاگردنگري اثر غير مستقيم دارند. در مجموع يافته هاي پژوهش تاكيد بر آشنايي معلمان با جهت گيريهاي اهداف به ويزه جهت گيري تبحري و بكار گيري آن در جهت رشد خودكارآمدي تدريس و انتخاب سبك مديريت مناسب كلاس كه در آن معلم و دانش آموزان در جوي دوستانه و صميمي، همكاري متقابل داشته باشند؛ دارد.

42879