22721پ

كارشناسي ارشد

نهج البلاغه (اصول دين ومعارف علوي)

واحد تهران جنوب

1394

1394/11/24

بسيارخوب

130ص

سيد محمد ميردامادي

خيراللهي

125-127ص

The relation between human an​d nature from viewpoint of Nhjolbalagh

دانشگاه پيام نور/واحد تهران جنوب

نهج البلاغه، بعداز قرآن كريم، ارزشمندترين كتاب محسوب مي شود. اين كتاب داراي مفاهيم و نكات بسيار مهمي در زمينه هاي گوناگون توحيدي و اعتقادي و مسئله آفرينش جهان هستي است. در بحث آفرينش جهان هستي آنچه بسيار مهم است رابطه انسان با طبيعت است كه در نهج البلاغه به طبيعت و رابطه آن با انسان توجه و عنايت ويژه اي شده است . در اين پژوهش با روش كتابخانه اي و روش توصيفي- تحليلي به رابطه انسان با طبيعت از ديدگاه نهج البلاغه پرداخته شده است. اينكه انسان در طبيعت چه جايگاهي دارد و وظيفه ي انسان در قبال طبيعت چيست؟ موضوعي است كه حضرت علي(ع) در خطبه ها و سخنان خود بارها به آن اشاره كرده است. در فرازهايي از نهج البلاغه در موارد متعددي به رابطه مادي انسان از خاك كه يكي از عناصر طبيعت است اشاره مي كند وبيان مي دارد كه تمام نيازهاي مادي انسان اعم از خوراك وپوشاك توسط طبيعت تأمين مي شود وطبيعت مسخر و رام انسان است .در فراز ديگري از نهج البلاغه به زيبا بودن طبيعت و تفكر و تعقل در طبيعت دعوت مي كند و بيان ميكند كه تفكر و تعقل در طبيعت انسان را هدايت مي كند واين همان رابطه معنوي انسان با طبيعت است .از ديدگاه نهج البلاغه انسان جانشين خدا بر روي زمين و طبيعت است ومراحل خلقت او به عنوان يكي از نشانه ها و آيات الهي استدلال شده است. پس انسان در برابر طبيعت و نعمتهاي موجود درآن مسئول است و بايد در عمران و آباداني آن بكوشد و از طبيعت نگهداري و مواظبت كند زيرا طبيعت تأثير مستقيم بر روح و جسم انسان دارد و در فرازي ديگر از نهج البلاغه امام راهكار حفاظت از طبيعت را ارائه ميدهد كه شامل حفظ درختان و باغات و حمايت از حقوق حيوانات است.

1396/07/01

42777