پ.ا.ف.1117

Giltat( The study of language an​d culture of Tat in Ammarlou)

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

مركز كرج

95

31/05/95

عالي

304ص.

جعفرقليان، طاهره

ص:299-302

پ استاد راهنما جعفرقليان، طاهره

پژوهش حاضر با بهره گيري از روش هاي فيش برداري و كتابخانه اي و تحقيق ميداني در باره ي تاريخ ، زبان، فرهنگ عامه، واژگان و ضرب المثل هاي رايج در بين ساكنين بخش عمارلو شهرستان رودبار استان گيلان انجام شده است . اقوام ساكن در عمارلو به دو گروه مهاجر و بومي تقسيم مي شوند . مهاجرين جماعتي از كردها هستند كه مهاجرتشان در دو مقطع تاريخي اتفاق افتاده است . گروه نخست در زمان شاه عباس صفوي از سليمانيه عراق و گروه دوم در زمان نادر شاه افشار از جلگه نيشابور و دشت ماروسك . بوميان عمارلو بازماندگان قوم آمارد هستند يا بنا به قول برخي پژوهشگران آميزه اي از گيل و آمارد و كادوسند كه سابقه ي سكونتشان در اين ناحيه به دورانهاي پيش از تاريخ و انسان نخستين عمارلو مي رسد . در مطالعات زبانشناسي ، گويش شهر جيرنده مركز بخش عمارلو به عنوان مبناي پژوهش در نظر گرفته شده است و با منابع مكتوب زبانهاي تاتي و گيلكي مقايسه شده است . نتيجه ي اين مقايسه آن است كه گويش بوميان عمارلو تلفيقي از گيلكي و تاتي است و مي توان نام گيلتات بر آن نهاد . در زبانشناسي تاريخي با ارائه ي مستندات تاريخي مبني بر باشندگي اقوام بومي آمارد و كادوس و تپور پيش از ورود آرياييان به ايران و صاحب تمدن شگرف بودن آنان طبق آنچه از تپه ي مارليك و بقيه تپه هاي تاريخي عمارلو بر مي آيد ، نظريه مادر زبان بودن زبان پارسي باستان براي تمامي زبانها و گويش هاي ايراني مورد ترديد واقع شده است . در بخش ديگر به فرهنگ عامه ( فولكلور ) پرداخته شده است و در آن ده موضوع مورد بررسي قرار گرفته اند . خوراك ، دارو و درمان ، باورداشت ، آداب و رسوم ، اسامي بومي ، بازي ها ، چيستان ، شعرگونه ها و هجويات ، لالايي و نام آوران عمارلو . در دو بخش آخر پژوهش مجموعه اي از لغات و اصطلاحات و ضرب المثل هاي رايج در عمارلو گردآوري شده است .

11/06/96

كشت كار، زهرا

42386