پ.ا.ف.1116

Study of Rhetorical Aspects of Mersad-Al-Ebad(Simile an​d Metaphor)

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

مركز كرج

92

08/08/92

بسيار خوب

107ص.

طاهري، قدرت الله

سرمدي، مجيد

ص:105-107

پ استاد راهنما طاهري، قدرت الله , پ استاد مشاور سرمدي، مجيد

تشبيه و استعاره همواره به عنوان عناصر پايه اي در ادبيات فارسي و در علم بيان مطرح بوده اند.زبان شناسي جديد نيز آنها را تنها به عنوان آرايه هاي زيبايي آفرين نمي داند و از ديدگاههاي متفاوتي بررسي مي نمايد. در اين پژوهش سعي بر آن است تا اين آرايه هاي مهم در يك متن عرفاني – تعليمي؛ يعني مرصادالعباد اثر برجسته نجم الدين رازي بررسي شود. پژوهش حاضر بر مبناي اين فرضيه شكل گرفته است كه صورخيال و به ويژه تشبيه و استعاره نقشي كليدي در بيان رمزي عرفا دارند و اين صور بياني مي توانند در برقراري ارتباط هرچه بهتر بين متن و مخاطب ايفاي نقش كنند. اين پژوهش در پنج فصل سازمان بندي شده است كه پس از معرفي كوتاه مرصاد العباد و مؤلف آن در فصل اول زبان عرفاني و ويژگي هاي آن را در فصل دوم مورد كاوش قرار مي دهد و در فصول سوم و چهارم تشبيه و استعاره را بررسي مي كند. تمايل روشن نجم رازي به سمت تشبيه بليغ آن هم بيشتر از نوع اضافي گرايش وي را به سادگي و اجمال نشان مي دهد. تشبيهات وي عمدتاً عقلي به حسي هستند كه روش مناسبي براي قابل فهم كردن مسائل انتزاعي است. در استعاره نيز مصرحه و مكنيه تقريباً به يك اندازه مورد استفاده قرار گرفته¬اند و علاوه بر انتقال معني به امر تزيين كلام نيز مي¬پردازند. در فصل پنجم ضمن ارائه آمار تلاش شده است تا كاربرد دو سويه اين صور در زيبايي بخشي و نيز انتقال معني در مرصاد العباد نشان داده شود.

11/06/96

كشت كار، زهرا

42385