1318پ

Analyzing the Qurān by Qurān interpretative method, based on Almizān, Alfurqān, Adhwa`ulbayān an​d Tasnīm

كارشناسي ارشد

الهيات – علوم قرآن و حديث

دانشگاه پيام نور اهواز

1395

142ص.

رشيدپور ، ابوالقاسم

جلالي ، مصطفي

116-122

Interpretative method, Qurān by Qurān, Almizān, Alfurqān, Tasnīm

تفسير كه به معناي شرح و تبيين آيات قرآن است و از دوران نزول وحي قرآني با شخص پيامبر اكرم آغاز شد، پس از رحلت آن حضرت به تدريج بسط و تنوع يافت و گرايش ها و روش هاي مختلفي در اين حوزه پديد آمدند.يكي از روش هاي تفسيري كه مباني نظري آن در قرآن كريم و بيانات معصومين «عليهم السلام» يافت مي شود و در قرن اخير مورد توجه قرآن پژوهان و مفسران قرار گرفته است، روش قرآن به قرآن است.در پژوهش پيش رو، رويكرد مفسران در انتخاب و به كارگيري روش تفسيري قرآن به قرآن، مباني نظري و گستره ي آن، و كاركرد منابع ديگر به ويژه سنت در قبال آن مورد بحث قرار گرفته تا معلوم گردد كه آيا مفسران از مطرح كردن عنوان قرآن به قرآن يك معنا را اراده كرده اند يا در اين زمينه اختلاف رويكرد وجود دارد. برخي اين روش را به عنوان بايسته ترين روش تفسيري در كنار ساير روشها مي دانند و بر اين اساس به ديدگاه «استفاده ي حداكثري از قرآن در تفسير» معتقد شده اند. از طرفي، برخي ديگر با مطرح كردن مبناي«قرآن بسندگي در تفسير» قرآن را بي نياز از هرگونه منبع براي تبيين مقاصد و مداليل خويش ميدانند. از اين رو چهار تفسير الميزان، الفرقان، اضواءالبيان و تسنيم كه از مهمترين و مشهورترين تفاسيري هستند كه در آن ها روش قرآن به قرآن مطرح شده است، مورد بررسي قرار گرفته اند. نتايج به دست آمده در اين پژوهش نشان مي دهد در تفسير اضواءالبيان، ديدگاه «استفاده ي حداكثري از قرآن در تفسير» به كار گرفته شده و صاحبان تفاسير الميزان، الفرقان و تسنيم به ديدگاه «قرآن بسندگي در تفسير» معتقدند.

1396/5/22

41946