چكيده
پايان نامه حاضر مبتني بر « بررسي انواع و كاربردهاي جملات شرطي در شعر محمد حسين شهريار» است و به دنبال پاسخگويي به اين سئوال اصلي است كه جمله شرطي چيست؟ و اين جملات چه جايگاهي در شعر محمد حسين شهريار دارند؟
لذا براي اين منظور ابتدا كتاب هاي مختلف دستوري و علم معاني مورد بررسي و مطالعه قرار گرفت و سپس تك تك ابيات داراي شرط ديوان تحليل و بررسي شد. حاصل كار نشان داد كه جملات شرطي در شعر شهريار جايگاه ويژه و مهمي دارند. او در شعر خود از انواع مختلف اين نوع جملات استفاده كرده است و اين امر باعث زيباتر شدن شعر او شده است. همچنين در اين پژوهش مشخص شد كه تمام جملات مركبي كه داراي حرف ربط «اگر» مي باشند، الزاماٌ شرطي نيستند. يعني در يك سري از جملات با اين ساخت، تحقق جمله ي پايه الزاماٌ بستگي به جمله پيرو نداشته و انجام دو قسمت جمله از هم جدا و مستقل مي باشد. علاوه بر آن در اين پژوهش مشخص شد كه جملات شرطي تنها محدود به حرف ربط «اگر» نمي باشند و با ساير حروف از جمله «چنان كه، چو، تا و ...» قابل بيان مي باشند. در پايان اين پژوهش مشخص كرد كه اگرچه مفاهيم ثانويي كه جملات شرطي در بافت هاي مختلف ايفا مي كنند بسيار زياد و داراي تنوع مي باشند اما نامحدود و غيرقابل تشخيص نمي باشند و مي توان آن ها را تشخيص داده و طبقه بندي كرد.
