G 98

كارشناسي ارشد

جغرافيا و برنامه ريزي شهري

رشت

95/06/29

172ص.

سيدعلي حسيني

محمد اسكندري نوده

حسيني،سيدعلي , اسكندري نوده،محمد

يكي از اركان توسعه، جامعيت و يكپارچگي بودن آن در رفع عدم تعادل‌هاي اقتصادي و اجتماعي مناطق است. وجود نابرابري و ابعاد مختلف آن، از نشانه‌هاي مهم توسعه‌نيافتگي در سطوح مختلف است. به منظور حل مسائل ناشي از عدم تعادل منطقه‌اي، گام نخست، شناخت جايگاه مناطق از نظر بخش‌هاي مختلف توسعه است. بر اين اساس، در پژوهش حاضر، سعي شده تا وضعيت 10 شهرستان استان اردبيل بر اساس 60 شاخص توسعه (در زمينه‌هاي بهداشتي- درماني، زيرساختي، فرهنگي و اقتصادي) برپايه سرشماري آماري سال 1390، با استفاده از تكنيك‌هاي تصميم‌گيري چندشاخصه (TOPSIS، VIKORو SAW) و روش آنتروپي براي وزن‌دهي به اوزان شاخص‌ها، تحليل و ميزان همبستگي و نرخ تغييرات نتايج حاصل شده از اين رويكردها را براي انتخاب تكنيك معتبر، تعيين نمايد. همچنين از روش منتخب و مدل موران، براي تجزيه و تحليل الگوي پراكندگي توسعه‌يافتگي شهرستان‌هاي استان اردبيل، استفاده شده است. نوع پژوهش، توصيفي- تحليلي بوده كه از نرم‌افزارهاي ArcGIS، SPSS و Excel براي تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شده است. مطابق با نتايج كلي حاصل شده، وضعيت توسعه‌مندي شهرستان‌هاي استان اردبيل، نامتعادل است و اين وضعيت در بخش‌هاي مختلف توسعه و مطابق با هر سه تكنيك تصميم‌گيري چندشاخصه، مشهود مي‌باشد. همچنين، نتايج آزمون همبستگي نتايج هر سه تكنيك اشاره شده، نشان دهنده رابطه همبستگي معنادار مثبت مي‌باشد. اين موضوع، منعكس‌كننده عدم عملكردنسبي غير‌متعارف تكنيك‌ها مي‌باشد. در عين حال، مطابق با مقايسه تطبيقي عملكرد رتبه‌‌بندي گزينه‌ها توسط تكنيك‌ها؛ تكنيك تاپسيس، با داشتن حداقل نوسانات نسبي، اولويت‌‌دارترين روش مي‌باشد. در نهايت، سنجش الگوي پراكندگي توسعه مطابق با ضرايب تكنيك چندشاخصه منتخب و مدل موران؛ نشان‌دهنده تصادفي بودن الگوي پراكندگي توسعه در اين استان مي‌باشد.

40462