س4الف4 PN9510

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز بابل

1390-1395

1395/10/30

140ص

ابراهيم ابراهيم تبار

علي ابوالحسني

ادب آنست كه بنده به تقرّب سلطان عالم و تمكين حضرت حق، مرتبه ي بندگي خود را فراموش نكند و از حد عبوديت خارج نشود. ادب بندگي در انديشه مولانا، تسليم محض در برابر خدا بودن است. موضوع اين پايان نامه «ادب بندگي در انديشه ي مولانا در مثنوي معنوي» است كه به تبيين انديشه ي مولانا در ادب بندگي و مظاهر آن و نيز مقام بندگان به اقتضاي جايگاه آنان پرداخته است. مولانا در مثنوي عابد عاشقي است كه خدا را با عشق دست يافتني مي داند و بر اين باور است كه هر كه عاشق حق شد در مي يابد كه در برابر خداوند چيزي جز بندگي شايسته نيست. در اين پژوهش سعي شده است ادب از زواياي مختلف مورد بررسي قرار گيرد و به ديدگاه هاي عارفان بزرگ توجه شود و نگاه مولانا در اين راستا با ذكر شواهد نشان داده شود و در نهايت، تحقيق با اين نتيجه به پايان مي رسد كه آدميان به فراخور ظرفيّت ادراكي شان خدا را مي يابند. گاهي به عرفان و زماني به عشق و با توجه به مراتب شان، آداب بندگي متفاوت است و زبان بندگي متفارق. ادب در ديدگاه مولانا شناخت حق است، چرا كه در باورش، هيچ انساني نمي تواند بدون خدا زندگي كند.

1395/11/26

محمدي

39997