983پ

Study of the Feminist Fiction in the Post Revolution Literature: A Critical Discourse Analysis ( 1981- 2011)

دكتري تخصصي (Ph.D)

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نورمركز تحصيلات تكميلي تهران

1395

1395/10/26

بسيارخوب

310ص.

محمدي بدر ، نرگس

گرجي ، مصطفي - كوپا ، فاطمه

281-289

Critical Discourse Analysis ,contemporary literature, Feminist writer,Story, Feminism

حضور گسترده ي زنان در ادبيات داستاني پس از انقلاب، نوع نگاه آنان، مضامين، اشتراكات، موضع و واكنش آن ها نسبت به تحولات جامعه، زمينه ساز ظهور زبان و لحن زنانه و نيز بعضي مفاهيم و مصاديق گفتمان فمينيستي شده است. روش تحليل گفتمان انتقادي يكي از مهم ترين روش ها در زمينه ي تحليل و بررسي متون ادبي و به خصوص ادبيات داستاني است. توصيف، تفسير و تبيين متن بر اساس روش تحليلي – توصيفي، روشي كار آمد است كه مي تواند آمال، انديشه ها و ايده هاي نهفته در متن را تبيين نمايد. رساله حاضر با استفاده از روش تحليل گفتمان انتقادي، و به صورت توصيفي – تحليلي، هفت اثر داستاني زنانه نويس كه بيشترين اقبال را در مجامع عمومي و خصوصي و روشنفكري به دست آورده اند؛ بررسي نموده است: «به كي سلام كنم» نوشته سيمين دانشور(1300)، «زنان بدون مردان» نوشته شهرنوش پارسي پور(1324)، «كوچه اقاقيا» نوشته راضيه تجار(1326)، « عادت مي كنيم» نوشته زويا پيرزاد(1331)،«كولي كنار آتش» نوشته منيرو رواني پور(1333)، «پرنده من» نوشته فريبا وفي(1341) و «خاله بازي» نوشته بلقيس سليماني(1342). آنچه از بررسي آثار بر مبناي تحليل گفتمان انتقادي بر مي آيد اين است كه تقابل با سنت و رويگرداني از مفاهيم سنتي، فعال و كنشگربودن شخصيت هاي زن داستان ها، استقلال مالي و مالكيت بر جسم، عريان نويسي و استفاده از كلمات و اصطلاحات خاص زنانه از مهم ترين مفاهيمي است كه در بافت هنري و ادبي داستان ها نمود يافته و بيانگر سبك خاصي در نوشته هاي زنان داستان نويس است.

1395/11/18

39826