ع2ب4 PN956

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور بابل

1392-1395

1395/6/29

106ص

حميد عالي كردكلايي

حسين فاميليان سوركي

ادبيات يكي از برترين بستر ها براي بازتاب دغدغه هاي دروني و بيروني انسان هاست و شعر نيز از جوشش درون نشآت مي گيرد و ابزار مناسبي براي بيان مفاهيم و مضامين است و شاعر با به كار گيري آن به بيان عواطف و درونيات خويش مي پردازد. بزرگان علم و ادب فارسي نيز انديشه ي خود را به صورت نظم و نثر، در ميان آثار خود بيان داشته اند و آنها را براي نسلهاي بعد به يادگار گذاشته اند. فتح الله خان شيباني، نويسنده و شاعر بزرگ قرن سيزدهم نيز از اين مقوله مستثني نبوده است. وي اثر ارزشمندي همچون ديوان اشعار دارد كه در آن به بيان مضامين مختلفي پرداخته است. اين نظريات، شامل موارد گوناگوني است كه پژوهش حاضر به بررسي مضامين مربوط به حوزه هاي مختلف در ديوان اشعار اين شاعر مي پردازد و موارد گوناگون آن و نيز شيوه ي بيان آن ها را مورد تحليل و بررسي قرار مي دهد. مضامين و اوصاف پسنديده اي همچون مدح، عدل، گذشت عمر، بي اعتباري دنيا، مي، خرد، پند و نصيحت و ... كه اگر چه موضوعاتي تكراري محسوب مي-شوند، امّا شاعر سعي نموده تا به شكلي بديع، آن ها را به تصوير بكشد و همچنين سعي بر آن داشت تا خستگي و تكلّف ناشي از خواندن را براي خوانندگان، آسان سازد. در يك نگاه كلّي، ديوان فتح الله خان شيباني را مي توان ديواني منسجم دانست كه با بيان نمودن موضوعات گوناگون در آن، علاوه بر لذّت ناشي از خواندن، اطّلاعات مهمّ سياسي، فرهنگي و اجتماعي از آن دوران در اختيار خوانندگان قرار خواهد گرفت.

1395/11/11

محمدي

39721