پ.الف.170

كارشناسي ارشد

ادبيات

پيام نورشيراز

95-1394

18/12/1395

121ص.

صادقي نقد علي عليا ، فاطمه

خيراندديش ، سيد مهدي

كتابنامه :ص.119-121

داستان ، آفرينشي هنري است كه ذهن خلاق نويسنده با الهام گرفتن از زندگي دروني و بيروني بشر و آن چه پيرامون اوست، خلق مي كند . صادق هدايت، بزرگ علوي و صادق چوبك، نويسندگاني بودند كه در زمان خود فروپاشي سلسله ي قاجار، برقرار شدن دوران مشروطه، حكومت ديكتاتوري رضا شاه (1320 – 1304 هـ¬.-ش) و بازتاب پدر سالاري بر خانواده و جامعه را درك كردند . نتايج سوء پدر سالاري در افرادي كه تحت سيطره¬ي اين پديده قرار مي¬گيرند ، در داستان هاي اين سه نويسنده، به صورت سردرگمي ، احساس بي حاصل بودن ، عقيم شدن هنر و دست كشيدن از اميد و تكاپو ظاهر مي¬شود. نمود پدر سالاري در آثار اين سه تن متفاوت است اما ، وجه اشتراك ايشان، همان حق و حقوقي است كه زير پاي استبداد و زورگويي لگدمال مي¬شود . پژوهش حاضر نمودهاي اين مفهوم روان شناسانه و جامعه شناسانه را در آثار اين سه نويسنده ، بررسي و تحليل مي نمايد .

39344