چكيده
زندگي بي ياد مرگ تاريك است، وانسان،بدون تكيه گاه هراسان!
هر كس در زندگي به چيزي دل مي بندد و اميدوار مي شود و تكيه مي كند،اما خدا شناسان و يكتا پرستان،دل به خدا مي بندندو او را كه تكيه گاهي مطمئن و پر توان است،الهام بخش خويش قرار مي دهند.
مگر نماز چيزي جز تكيه و اميد و خواهش و عرض نياز،به ان ذات بي نياز است؟
ما هستي خود را مديون خداييم.
زندگي ما غرق در موهبتها و نعمتهاي خدايي است.
نفسي كه مي كشيم ،غذايي كه مي خوريم ،عقل و احساسي كه داريم،ايمان و انديشه اي كه ما را به تلاش وا مي دارد،تندرستي و قواي جسمي ما و ...انچه كه به وصف و شماره نمي ايد و از حد و حساب بيرون است،همه از عطاهاي خداوند به ماست.عطايي كه شايسته اش نيستيم نعمتي كه توفيق و توان شكر را نداريم.
باري...نماز،اظهار بندگي و اداي سپاس به درگاه ان بي همتاي بخشنده و تواناي مهرباني است كه به ما لطف دارد و كمال ما را مي خواهد.
نماز-اگر انگونه كه بايد باشد-روزي پنج بار ما را در استان عظمت خدا بنشاند،ديگر شيطان طمع در به گناه افكندن ما نخواهد بست.
