22459پ

Machiavelliʹs criticism of political morality based on the ideas of Farabi

كارشناسي ارشد

فلسفه اخلاق

مركز تهران جنوب

1394

1394/06/30

عالي

124ص

علي پور، فاطمه

ضيايي،

121-122ص

Farabi, Machiavelli, ethics, politics, happiness, power

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

در اين پژوهش ديدگاه فارابي و ماكياولي بعنوان دو فيلسوف در حوزه اخلاق سياسي مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است و پس از مقايسه دو ديدگاه به نقد آراي ماكياولي پيرامون رابطه اخلاق و سياست پرداخته ايم. فارابي بعنوان يك فيلسوف الهي اخلاق را نيرويي دروني و پيش برنده به سوي كمال مي داند كه از زواياي نمود اين نيرو،¬ قدرت و سياست مي باشد.از نظر او سياستمدار واقعي كسي است كه به دنبال سعادت واقعي باشد و سياستمدار نبايد اخلاق را فداي سياست كند لذا سياستمدار با اخلاق است كه مي تواند سعادت جامعه را محقق سازد. اين در حالي است كه ماكياولي بعنوان فيلسوفي كه نگاه اومانيستي دارد، اخلاق را وسيله اي در خدمت قدرت و سياست مي¬داند، گرچه اين به معني حذف اخلاق از مسير قدرت و سياست نيست، ولي حاكمان جامعه براي رسيدن به هدف، گاهي مي بايست اخلاق را در خدمت قدرت قرار دهند هرچند اين نوع قدرت غير اخلاقي است.بنابراين از نظر ماكياولي انچه مهم است قدرت است و اخلاق امري تبعي مي باشد. بر اساس ديدگاه فارابي هدف رسيدن به سعادت است و تحقق اين هدف در گرو پايبندي به ارزش هاي اخلاقي است. لذا بايد اخلاق اصل و قدرت امري تبعي باشد و ارزشهاي اخلاقي قرباني سياست نشود. در اين تحقيق تلاش شده است پيرامون اين مباحث نقد و بررسي صورت گيرد

1395/09/22

39148