22448پ

كارشناسي ارشد

حقوق بين الملل

مركز تهران جنوب

1394

1394/04/24

بسيارخوب

258ص

حجت زاده، عليرضا

شريفي طراز كوهي، حسين

251-256ص

The United Nations, the Security Council, Collective Security System, Human Rights, the Responsibility to Protect (R2P) Doctrine

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

سازمان ملل متحد بعنوان گسترده ترين و بزرگترين سازمان بين المللي در حال حاضر مسئوليت برقراري صلح و امنيت بين المللي را بر عهده دارد. اين سازمان و بازوي اجرايي و عملياتي آن در طي جنگ سرد عملكرد منفعلانه اي در اجراي اين مسئوليت داشت. پايان جنگ سرد افق روشني بود تا شوراي امينت بتواند حدود نيم قرن بطالت در عمر خود را جبران كند. به موازات از بين رفتن بلوك بندي شرق و غرب در اواخر دهه هشتاد، اصل عدم مداخله نيز تعديل يافت تا جامعه بين المللي بتواند از جنگ هاي اسفبار و كشتار بي رحمانه انسانها به توسط حكومت هاي جبار و خودكامه جلوگيري كند. در پي اين تعديل و تحت تاثير فجايع رخ داده در دهه نود، دكترين مداخله بشردوستانه متولد شد. مداخله بشردوستانه، مداخله براي حقوق بنيادين بشري را بدون لحاظ بعد جغرافيايي آن توجيه مي ساخت. تاريخ نشان داده است اين دكترين جز در چند مورد معدود آن هم با تاخير و ضعف در تصميم و عمل، نتوانست كمينه جان انسانها را از ستم حكومتهايشان نجات دهد. چرا كه جامعه جهاني ديدگاه مثبتي نسبت به آن نداشت و آن را ترويج مداخله نظامي به بهانه دفاع و حمايت از انسانها مي دانست. ازين روي در پايان دهه نود دكترين مسئوليت حمايت با مولفه هاي جديدي ظهور يافت و مبناي حقوقي نوي را بوجود آورد تا از نقض بنيادين حقوق بشري جلوگيري كند. اين دكترين رويكردي پيشگيرانه و بازسازانه دارد كه آن را از دكترين مداخله بشردوستانه متمايز مي سازد. تاكيد و بسط مولفه پيشگيري از بحران ها در جهان مي تواند از وقوع جنگ جلوگيري كرده و صلح پايدار را بوجود آورد. شوراي امنيت تحت اين لواي اين دكترين توانسته است نسبت به دهه هاي گذشته در جلوگيري از نقض گسترده حقوق بشر فعالتر باشد حتي اگر اين رويه، كمابيش در صدور قطعنامه ها و ابراز انزجار بوده است.

1395/09/20

39085