22434پ

كارشناسي ارشد

حقوق بين الملل

مركز تهران جنوب

1394

1394/08/04

خوب

197ص

موسي زاده، رضا

بابايي، مجتبي

189-196ص

interest, international law, United Nations Security Council, veto

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

زندگي و سرنوشت انسانها از ديرباز تحت تاثير تصميماتي بوده كه حاكمان اتخاذ نموده و بر مردم تحت حاكميت خود اعمال مي كرده اند. با ظهورسازمانهاي بين المللي و گسترش صلاحيت ها و دامنۀ فعاليت هاي آنها، تصميمات و رفتار هاي اين نهادها تاثيرات مستقيم بر سرنوشت انسانها در اقصي نقاط عالم مي گذارد. از مهمترين و تاثيرگذار ترين سازمانهاي بين المللي، سازمان ملل متحد است. تصميمات شوراي امنيت سازمان ملل متحد، بر اساس منشور ملل متحد و به خصوص فصل هفتم منشور كه صلاحيت توسل به زور و مداخلات بشر دوستانه و تحريمهاي بين المللي را به اين نهاد واگذار نموده در بسياري موارد موجب تغييرات ژئوپلتيك و نظامهاي سياسي و حاكميتي شده است. ساختار و تشكيلات شوراي امنيت از اصل تساوي حقوقي و برابري كشورهاي عضو سازمان ملل متحد تبعيت نمي كند و وجود امتيازي به نام حق وتو به پنج كشور دارندۀ اين امتياز اين امكان را مي دهد كه نظريات و منافع خود را به همۀ جامعۀ جهاني تحميل كنند. بدين ترتيب، تصميمات و رفتار هاي شوراي امنيت سازمان ملل متحد از متغيري به نام «مصلحت» تبعيت مي كند. با اينكه مفهوم اين متغير نزديكي زيادي با مفهوم «منفعت» را به ذهن متبادر مي كند، اما در واقع تفاوتهاي شكلي و ماهوي با اين متغير دارد. در بسياري از موارد استناد به مصلحت در تعارض با اصول قرار مي گيرد. در پرتو توجه به متغير مصلحت است كه مي توان تصميمات و رفتار هاي شوراي امنيت را در دوران 67 ساله حضور اين نهاد در عرصۀ روابط و حقوق بين الملل و مقاطع تاريخي مانند جنگ سرد و دوران پس از آن را، تبيين كرده و توضيح داد. با تغيير در مصالح كشورهاي دارندۀ حق وتو به عنوان يك كل، كه تابعي از ميزان و تمايل تصميم سازان اين كشورها در عدول از اصول آنان بوده؛ تصميمات و اقدامات شوراي امنيت نيز تغيير نموده است. در اين پايان نامه، ما بر آن هستيم كه نقش متغير مصلحت را در تصميمات و رفتارهاي شوراي امنيت تبيين نموده و توضيح دهيم.

1395/09/13

38906