22377پ

The Scope of Government Intervention In Field of Reproductive Rights In the Context of International Human Law

كارشناسي ارشد

حقوق گرايش بين الملل

مركز تهران جنوب

1395

1395/06/29

خوب

164ص

سرتيپي، حسين

ميري لواساني، سميه سادات

152-161ص

Family, Childbearing, Human Rights, Reproductive Rights, International Law

دانشگاه پيام نور/مركز تهران-جنوب

با گذر زمان و رشد جوامع و پيشرفت تكنولوژي انسانها ديگر آموخته اند كه مي توانند از هزاران نوزادي كه ساليانه ناخواسته به دنيا مي آيند جلوگيري كنند، پدران و مادراني كه شايد هرگز نمي خواهند فرزندانشان آينده اي مشابه آنان داشته باشند. اما از ديگر سو دولت ها نيز نگرانند، نگران كاهش نرخ جمعيت و اين كاهش يعني تلنگري بر ستون هاي عظيم يك كشور كه اگر با همين روند ادامه يابد رو به ويراني خواهد گذاشت. سياست جمعيتي در دنيا مسئله بسيار بديهي و در عين حال پر اهميت است. «كلاوس لايزينگر» جامعه شناس و اقتصاددان مشهور سوييسي در مقاله اي تحت عنوان سياست جمعيتي به عنوان سياست توسعه مي نويسد:«هدف از يك سياست جمعيتي مسئولانه صرفا كم يا زياد كردن تعداد آدم ها نيست بلكه بهبود كيفيت زندگي براي انسان هاي جامعه هدف است». كشور هاي مختلف در جهان براي تنظيم جمعيت سياست هاي گوناگوني را اتخاذ كرده اند.در ايران حقوق باروري براي اولين بار در بيانيه تهران 1968 به عنوان زير مجموعه حقوق بشر مطرح گرديد كه مطابق آن والدين داراي حق اساسي در انتخاب آزادانه و مسئولانه تعداد و فاصله سني بين فرزندان خود هستند و حق برخورداري از آموزش و اطلاعات كافي در اين زمينه را دارا مي باشند.بيانيه ها و برنامه هاي ديگري نيز در ساير شهر هاي جهان تصويب شد من جمله برنامه راهبردي قاهره كه در سال 1994 در كنفرانس بين المللي جمعيت و توسعه در قاهره به تصويب رسيد. اين برنامه مستقل راهبردي تاكيد نمود كه دولت براي رفع نيازهاي باروري افراد و نه صرفا به منظور اهداف جمعيت مسئوليت دارد و توصيه نمود كه خدمات تنظيم خانواده در زمينه ساير خدمات بهداشت باروري نيز ارائه گردد. آنچه كه ما در اينجا به بحث درباره آن خواهيم پرداخت تنظيم جمعيت از منظر حقوق بشر است.

1395/08/05

36070