22351پ

The Critique an​d the Examination of the Personal Knowledge of the Judge from the Perspective of Emamiah Jurisprudence an​d Case Law

كارشناسي ارشد

فقه و حقوق اسلامي

مركز تهران جنوب

1395

1395/05/23

بسيارخوب

122ص

اميرپور

صدري، سيدمحمد

116-120ص

The Personal Knowledge of the Judge, Evidence of Proof, The Discovery of the truth, Moral Persuasion

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

«علم قاضي»، به عنوان يكي از ادلۀ اثبات دعوي، اهميت ويژه‌اي در فقه و قوانين موضوعه دارد. اگرچه طبق ماده 211 قانون مجازات اسلامي، حاكم شرع مي تواند طبق علم خود، كه از طرق متعارف حاصل شده است، حكم كند و اين مطلب به صراحت به اعتبار علم قاضي دلالت دارد، اما ملاك حجيت علم قضايي و جواز استناد قاضي به علم خود به عنوان يكي از ادله اثبات دعوي كيفري چيست؟ به نظر مي رسد ملاك حجيت علم قاضي به علم خود كاشفيت آن از واقع است و متعارف بودن حصول علم و همچنين معناي واقعي علم و تميز آن از ساير مفاهيم مشابه از عمده ترين چالش هاي سياست جنايي ايران در خصوص بحث استناد به علم قاضي است. علاوه بر آن، با تحقيق در آيات و روايات مطرح شده در فقه مي توان به دلايل معتبري بر اعتبار علم قاضي پي برد. در اين پايان نامه در بارۀ اين موضوع و ديدگاه‌هاي موافقان و مخالفان نظر مطرح شده است. علم قاضي عبارت از يقين حاصل از مستندات بين در امري است كه نزد وي مطرح مي شود و در مواردي كه مستند حكم، علم قاضي است، وي موظف است قرائن و امارات بين مستند علم خود را به طور صريح در حكم قيد كند. مواردي از قبيل نظريه كارشناس، معاينه محل، تحقيقات علمي، اظهارات مطلع، گزارش ضابطين و ساير قرائن و امارات كه علم آور ميباشند، مي تواند مستند علم قاضي قرار گيرد. در هر حال مجرد علم استنباطي كه نوعاً موجب يقين قاضي نمي شود، نمي تواند ملاك صدور حكم باشد. اين پايان نامه با استفاده از روش تحليلي - توصيفي،علم قاضي و حجيت آن و ملاك اعتبار در فقه و حقوق موضوعه را بررسي مي كند.

1395/08/04

36054