PIR 1395-6/1

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

آمل

1395

1395/06/29

عالي

176ص.

علي ابوالحسني

نيما رمضاني

چكيده: تحوّلاتي كه پس از عصر مشروطه، در پي آشنايي نويسندگان‌ و مترجمان‌ ايراني با آثار غربي، در حوزۀ نثر و به‌ويژه‌ در قلمرو‌ داستان‌نويسي پديد آمد، منجر به ظهور تغييرات بنيادي‌ در شكل‌ و ساختار داستاني جديد و سنّتي گرديده‌ است. به‌ منظور شناخت شگردها و فنون داستان‌پردازي منظوم سنتّي و معاصرو بيان شباهت‌‌ها و تفاوت‌هاي آن با شيوه‌هاي‌ نوين‌ داستان‌نويسي، اين پژوهش در صدد بررسي عناصر داستان در منظومه‌هاي ليلي‌ومجنون وايرج وهوبره وتطبيق‌ آن با معيارهاي جديد داستان‌نويسي است. ازاين‌رو، پس از تعريف مسأله‌ و هدف از پژوهش و ارائۀ شيوۀ تحقيق‌ آن، به تعريف شاخص‌ترين عناصر داستاني از ديدگاه‌ صاحب‌نظران‌ اين فن، به‌ عنوان مباني نظري تحقيق پرداخته شده است. بيشترين‌ِ بحث اين پژوهش، به بررسي عناصر داستان در اين دو منظومه‌ و تطبيق‌ آن با معيارهاي جديد داستان‌نويسي با ذكر شواهد و نمونه‌ها، اختصاص يافته است. در ارجاع‌ هريك از ابيات به كتاب ليلي‌ومجنون، تصحيح دكتربهروز ثروتيان وايرج وهوبرۀلاربن استناد شده است. نظامي و لاربن از قالب داستان وشگرد‌ها و ريزه‌‌كاري‌هاي فنون داستاني در جهت انديشه‌هاي والايشان بهره جسته اند.

1395/07/28

اشرف عبداله زادگان

35887