PJ mah /1

Analysis of Quranic interextuality poetry Abu Bakr Siddiq

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات عربي

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

06/03/1395

خوب

139 ص.

قادر قادري

آزاد مونسي

يكي از نظريه هاي مهم ادبي كه سابقه اي طولاني دارد و اكنون نيز در آثار ادبي مشاهده ميشود، نظريه ي بينا متنيت قرآني است. اين اصطلاح در متون ادبي قديمبه خوبي قابل ملاحظه است چرا كه نويسندگان و شاعران سده هاي نخستين اسلامي، بسياري از رونق و بلاغت متون خويش را وامدار آيات وحي بوده اند. آنها اين كتاب را نمونه ي كامل زيبايي هاي متن ادبي دانسته، و در آثار خود با خيالي خلاق و عاطفه اي جوشان، نهايت بهره را از آيات و يا معاني آن برده اند. از ميان شخصيت هاي بزرگ اسلام مي توان به راد مرد بزرگ اسلام حضرت ابوبكر صديق رضي الله اشاره كرد. وي ديواني مشتمل از اشعار ديني و اسلامي دارد. پژوهش حاضر سعي دارد با روش تحليلي-توصيفي ضمن تبيين مفاهيم بينامتني، به بررسي اين رويكرد در ديوان ابوبكر صديق پرداخته و ميزان تاثيرپذيري وي را از آيات نوراني قرآن كريم و همچنين چگونگي تاثير متن غايب (قرآن كريم) را بر متن حاضر(ديوان) مورد بررسي و تحليل قرار دهد. ابوبكر صديق در بعضي اشعار خود، مفردات و واژه اي قرآن را منبع الهام خويش قرار مي دهد، گاه مضمون آيه يا آياتي از قرآن كريم، و در پراه اي اوقات هم واژه ها و هم مضامين قرآني را با هم به خدمت مي گيرد، در جاهايي از اشعار خود نيز به حوادث و شخصيت هاي قرآني اشاره مي كند تا به اثر خويش ماندگاري ببخشد. وي از انواع مختلف بينامتني بيشتر از نوع نفي متوازي(امتصاص) استفاده كرده است. كلمات كليدي: بينامتني(تناص)، ابوبكر صديق(رض)، قرآن كريم، شعر صدر اسلام

23/7/1396

33985