پ.ا.ف.167

SHEBLIS STatus an​d Sayings in Mystic Texts of Sixth Century

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

مركز كرج

91

27/06/91

عالي

311ص.

سرمدي، مجيد

جعفر قليان، طاهره

ص:307-311

پ استاد راهنما سرمدي، مجيد , پ استاد مشاور جعفر قليان، طاهره

ابوبكر دلف بن حجدر شبلي از مشايخ و صوفيان بزرگ اواخر قرن سوم و اوايل قرن چهارم هجري قمري است.( وفات: روز جمعه بيست و هشتم ذي الحجه سال 334 قمري در سن 87 سالگي) شاگرد جنيد بود ولي بر خلاف رويه معتدلانه استاد كه به صحو تعليم مي كرد، وي به سكر گرايش داشت. بي پروايي و هيجاني كه در بيان حالات و عقايد خود ابراز كرده است، طبعا او را در زمره عارفان و صوفيان شوريده حال جاي مي دهد، و احوال و اقوال گاه متضاد او راشايد بتوان به همين روحيه خاص نسبت داد؛ چنانكه اگر جعفر خلدي به حكايات و مرتعش به نكات شهره اند، شبلي را به شطحيات و زعقه هايش مي شناسند. سخنان بي پروا و افشاي سر او را به يكي از ادامه دهندگان راه حلاج تبديل كرد. اقوالش از صنايع بلاغي تهي نيست. به زبان عربي شعرهايي سروده و از اين رو در حوزه ادبيات عرفاني جايگاهي دارد. در اين جستار احوال و اقوال شبلي در متون عرفاني تا قرن ششم با مراجعه به امهات كتب در اين قرون استخراج و بررسي شده است.

23/05/95

كشت كار، زهرا

33631