خ2پ4 G948

كارشناسي ارشد

جغرافيا

دانشگاه پيام نور مركز بابل

1390-1394

1394/8/28

174ص

غلامرضا جانباز قبادي

پري شكري

انسان ومحيطي كه درآن زندگي مي كند،كلّيّتي تفكيك ناپذير از يكديگر مي باشند. تمركز توسعه در شهرها و توجه به مفاهيم فيزيكي-كالبدي وغفلت ازابعاد كيفي زندگي انسان در طرح هاي توسعه ي شهري،شهرها را با چرخه نامطلوبي ازعدم تعادل هاي اجتماعي - اقتصادي، زيست محيطي و درمجموع نزول كيفيت زندگي مواجه كرده است. اينك دير بازيست كه برنامه ريزان و تصميم گيران شهري، بر آن شدندتابا توجه و تمركز بر مقوله ي كيفيت زندگي شهري، چاره اي براي رهايي انسان ازمعضلات مذكوربيابند.هدف پژوهش حاضر، بررسي كيفيت زندگي شهر در يكشهر كوچك، با تأكيد بر بعد آسايش و سلامت فردي و اجتماعي مي باشد. بدين منظور مؤلفه هاي كيفيت محيط فيزيكي، كيفيت حمل و نقل و ارتباطات وكيفيت اطلاعات وارتباطات درارتباط با بعد آسايش ومؤلفه هاي كيفيت محيط زيست،كيفيت محيط كاركردي و كيفيت اجتماع درارتباط با بعد سلامت، موردبررسي قرارگرفته است.روش تحقيق ازنوع توصيفي-تحليلي است.داده هاي موردنياز،ازطريق مطالعات وبازديدهاي ميداني وتكميل پرسشنامه با حجم نمونه اي بالغ بر 320 خانواربه شيوه ي تصادفي ساده سهميه اي جمع آوري گرديدوبا بهره گيري ازآمارهاي توصيفي وآزمون هاي من ويتني، كروسكال واليس،فريدمنوكاي اسكوئريكطرفه موردتجزيه و تحليل قرارگرفته است.نتايج حاصله،نشان مي دهدكه شهر مورد مطالعه به لحاظ بعدآسايش وسلامت درسطح متوسط قرار دارد.سپس باتوجّه به نتايج به دست آمده،راهكارهايي جهت ايجادشرايط مناسب محيطي و سلامت و آسايش شهروندان ارائه مي شود.

1394/2/12

محمدي

31825