22107پ

Spirit and its semantic field in the Qurʹan

كارشناسي ارشد

علوم قرآن و حديث

مركز تهران جنوب

1394

1394/11/05

عالي

140ص

دل افكار، عليرضا

شريفي، مهين

134-139ص

semantics, spirit, semantic field, regarding the substitution of words, regarding the companionship of words

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

واژه «روح» از واژه هاي پر رمز و راز و ابهام آميز در حوزه هاي دين، فلسفه، عرفان و روان شناسي است.نوشتار حاضر در صدد تبيين واژه «روح» به شيوه معناشناسي توصيفي است كه در آن پس از ريشه شناسي و بيان وجوه معنايي روح در قرآن، ارتباط معنايي آن با واژه هاي هم نشين و جانشين در قرآن بررسي گرديده است از اين رو با توجه به ويژگي تحقيق از روش توصيفي تحليلي استفاده شده است حاصل مطالعه توصيفي نشان مي دهد كه اصل كلمه روح و مشتقات آن «ريح» است كه قدر مشترك معاني آنها «جريان» است كه گاهي در جريان مادي و گاهي در جريان معنوي به كار مي رود.در ادامه معاني هشت گانه جبرئيل، قرآن، موجودي مستقل در رديف فرشتگان، فرستاده پروردگار نزد حضرت مريم (س)، حيات افاضه شده به انسان، حضرت عيسي(ع)، يكي از اسرار الهي و تاييد كننده پيامبران و مؤمنان از وجوه معنايي روح در قرآن مورد مطالعه قرار گرفت. «روح»در كاربرد وحياني بر محور جانشيني با واژه هايي مانند نفس، قلب، فؤاد، صدر در يك حوزه معنايي قرار مي گيرد، اين واژه ها در يكي از معاني خود مترادف روح هستند و بدون تغييري عمده در معناي جمله مي توانند جانشين واژه روح شوند همچنين بر محور هم نشيني با واژه هايي مانند نفخ، امر، نزول، عروج و قيام ملائكه و... رابطه معنايي دارد و در يك حوزه معنايي قرار مي گيرد، اين واژه ها با واژه روح بر محور جانشيني پيوندي ندارند اما كاربردشان با روح بوده و در ساختار وحياني آيات از باهم آيي و هم نشيني با آن بهره مند هستند. از نتايج مهم بررسي توصيفي، آشكار شدن پيوند معنايي عميق «روح» با ساير واژه هاي هم حوزه در قرآن است.در پايان نيز به بررسي ويژگي هاي روح در قرآن كريم و روايات اهل بيت عليهم السلام پرداخته شده است.

1394/12/12

29949