PIR 160

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور رشت

29/10/94

سهيلا فرهنگي

پروين تاجبخش

فرهنگي،سهيلا , تاجبخش،پروين

طنز مؤثرترين دارو و شيوه‌ي مبارزه‌ي غيرمستقيم براي درمان بيماري‌هاي روحي و اجتماعي است كه انسان امروز با آن دست به گريبان است. اكبر اكسير از جمله شاعراني است كه هوشمندانه و دلسوزانه طنز را در جهت اصلاح نابساماني‌ها و ناهنجاري‌هاي پيرامون خود در قالب شعر فرانو كه شعري است موجز، ملموس، ساده، به دور از خيال‌بافي و متناسب با حوائج و دغدغه‌هاي بشر امروز، به كار برده است. در اين پايان‌نامه تلاش شده است كه طنز اكبر اكسير بررسي و تحليل شود.براين اساس اين پايان‌نامه در چهار فصل به نگارش درآمد. در فصل اول به بيان مقدمات تحقيق پرداخته شد. فصل دوم ضمن مرور تعاريف گوناگون طنز و تاريخچه‌ي آن به تقسيم‌بندي‌هاي طنز از منظرهاي مختلف، شيوه‌هاي طنزپردازي، نظريه‌هاي طنز، معرّفي شعر فرانو و زندگي‌نامه‌ي شاعر و آثار او اختصاص دارد. در فصل سوّم به خوانش شصت شعر فرانو، برگرفته از شش اثر طنز اكبر اكسير كه تاكنون به چاپ رسيده، «براساس نظريه‌ي عمومي طنز كلامي» اهتمام ورزيده شده است.اين نظريه شامل شش متغيّر پايه يا منابع دانش است. نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد كه اين نظريه اين قابليت را دارد كه براي بررسي شعرهاي طنز فرانو به كار گرفته شود. همچنين در يك شعر طنز، گاه چندين تقابل انگاره ديده مي‌شود كه براي تحليل عدم تجانس بين آن‌ها از چندين مكانيسم منطقي نيز استفاده شده است. اين دو متغيّر از عوامل هميشه حاضر و مؤثر در ساختار شعر طنز فرانو هستند.

29689