G 72

كارشناسي ارشد

جغرافيا و برنامه ريزي شهري

پيام نور رشت

11/02/94

محمد اسكندري

حسين قنبري

اسكندري،محمد , قنبري،حسين

بافت هاي فرسوده يكي از انواع مختلف بافت هاي آسيب پذير شهري هستند كه به دليل فرسودگي كالبدي، برخورداري نامناسب از دسترسي سواره ،تأسيسات خدماتي و وجود زير ساخت هاي شهري آسيب پذير ، ارزش محيطي و اقتصادي پاييني دارند. برنامه ريزي بافت فرسوده شهر ها به مفهوم تجديد حيات يا بازسازي هسته مركزي شهر است،كه اغلب داراي بافتي متراكم ،خيابانها و كوچه هاي پر پيچ و خم و باريك هستند .شناسايي وضعيت كالبدي و عملكردي اين بافت ها به منظور برنامه ريزي و مديريت حفظ و نگهداري آنها از اقدامات اوليه و مهمي است كه بايد صورت پذيرد.در پژوهش حاضر به بررسي معيارهاي موجود شناسايي اين بافت ها پرداخته و در محدوده و محله انتخابي (محله شتربان-منطقه10) به تحليل فضايي –مكاني با استفاده از GIS پرداخته و هرسه معيار در محله شتربان مورد بررسي و تحليل قرار داده شد.و همچنين در بررسي كفايت شاخص هاي موجود شناسايي بافت هاي فرسوده ، عدم كفايت اين معيارها اثبات گشته و لزوم بررسي معيارهاي جديد در اين زمينه مشخص شد. وسپس معيارهاي جديدي جهت شناسايي بافت هاي فرسوده شهري براي مطالعه و پژوهش انتخاب شد و نظرات 34 نفر از كارشناسان با تجربه در زمينه امور شهري و مديريت شهري رادر اين زمينه جويا شديم و سپس با توجه به نظرات آنان به معيارها وزن دهي شد و در نرم افزار Expert choice با مدل AHP مورد تحليل و بررسي قرار داده شد و نتايج حاصل مبتني بر وزن نهايي 545/0 براي معيار اجتماعي و فرهنگي با اولويت اول از ميان معيارهاي بررسي شده قرار گرفت.و مقايسه اي نيز بين معيارهاي شناسايي بافت سكونت گاههاي غير رسمي و بافت فرسوده صورت گرفت و در نظر خواهي بعمل آمده در طي مصاحبه با كارشناسان به لزوم افتراق ميان معيارهاي شناسايي اين دو، جهت مديريت و خدمت رساني بهتر براي احياء بافت هاي فرسوده شهري تأكيد شده و در نهايت به آزمون فرضيات پرداخته و به نتيجه گيري و ارائه پيشنهاداتي در زمينه بافت هاي فرسوده شهري اقدام شد.

29667