پ.الف.160

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

پيام نورشيراز

95-1394

27/08/1394

164ص.

خيرانديش ، سيد مهدي

اميني لاري،ليلا

كتابنامه :ص.156-164

يكي از شايع‌ترين گونه‌هاي شعر غنايي "داستان‌هاي عاشقانه" است كه موضوعات شعر غنايي را در خود جاي مي‌دهد و شاعر، در جايگاه عاشق، يا از زبان عاشق، به توصيف عشق و معشوق، اعم از زميني يا آسماني مي‌پردازد. در اين پژوهش كه با هدف بررسي و مقايسه‌ي ساختاري و محتوايي مثنوي‌هاي مهر و ماه نگاشته شده است، تلاش بر آن بوده است كه ضمن معرفي اين دو منظومه و شاعران آن دو، به بررسي و بيان شباهت‌ها و تفاوت‌هاي ويژگي‌هاي ساختاري و محتوايي دو اثر پرداخته شود، كه به طور كلي از لحاظ ساختاري، به مقايسه از نظر فرم و عناوين هر بخش و از نظر محتوايي به بررسي موضوعات اصلي و فرعي، آغاز و فرجام، ممدوحان، شخصيت‌ها و مختصات سبكي، كه شامل ويژگي‌هاي زباني، فكري و ادبي مي‌شود، پرداخته شده است. از لحاظ ساختاري، هر دو منظومه با يكديگر شباهت دارند و تفاوت اصلي، در عناوين و بخش‌هاي مختلف هر دو اثر مي‌باشد. همچنين در شخصيت‌پردازي و كاربرد موضوعات اصلي و فرعي، تفاوت‌هاي زيادي به چشم مي‌خورد. منظومه‌هاي مهر و ماه، به عنوان دو اثر عاشقانه، داراي زباني ساده، روان و بي‌تكلف هستند كه جزو آثار دوره‌ي بازگشت، محسوب مي‌گردند. اين دو مثنوي به تقليد از منظومه‌هاي عاشقانه، از جمله: خسرو و شيرين نظامي سروده شده‌ است و با توجه به اهميت عشق و منظومه‌هاي عاشقانه در ادب فارسي، ضرورت مي‌نمود تا به بررسي اين دو مثنوي، متعلق به قرن دهم و سيزدهم، پرداخته شود.

29491