PIR 1392-11/2

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

آمل

1389

1392/11/28

عالي

100ص.

مصطفي گرجي

علي ابوالحسني

انسان شناسي و مفهوم انسان در كنار مفهوم خدا و جهان، يكي از مفاهيم بنيادي انديشه¬ي بشري است. خدا، انسان، جهان، سه محور اساسي انديشه¬ي بشري است كه در طول تاريخ و در همه¬ي جوامع، پرسش¬هاي مهم درباره¬ي آنها مطرح شده و تمام تلاش فكري بشر، متوجّه اين سه كانون و يافتن پاسخ‌هاي مناسب براي پرسش¬هاي مربوط به آن است. مسأله¬ي ارتباطات چهارگانه¬ (رابطه¬ي انسان با خدا، ‌خود،‌ ديگري و طبيعت) در ادبيّات داستاني به دليل نوع، وضع و حال انسان معاصر به گونه¬اي بازتاب يافته كه در ادبيّات گذشته¬ي ما وجود نداشته و اگر هم بوده از جنس ديگري بوده است. در اين پژوهش نويسنده ضمن اذعان به گستردگي دامنه¬ي بحث حاضر در ادبيّات داستاني معاصر، سعي كرده؛‌ اين موضوع را در مجموعه آثار يكي از نويسندگان جوان، امّا پرمخاطب (مصطفي مستور) بررسي و تحليل كند. مستور در اغلب داستان¬هايش انسان¬هايي گرفتار در يك برزخ تمدّني را توصيف مي¬كند و خدا¬محوري و تلاش براي كشف خويش و كشف معنا و خداوند دغدغه¬اي است كه مبناي اصلي كارهاي نويسنده را در بر مي¬گيرد و كشف اين رابطه است كه مبناي زيستن و درك «معناي زندگي» در آثار او را جهت مي¬دهد. در اين پژوهش سعي شده مسائل چيستي انسان و روابطش با خدا، خود، ديگران و طبيعت، در مجموعه آثار مصطفي مستور بررسي و تحليل شود.

1394/11/25

عبداله زادگان

29124