پ.الف . 158

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

پيام نورشيراز

94-1393

06/03/1393

119ص.

خيرانديش ،سيد مهدي

اميني لاري ،ليلا

كتابنامه :ص.116-119

در اكثر ديوان هاي شاعران ادب فارسي،عشق به نوعي بن مايه اصلي و موضوعات شعري مي باشد.هركدام از شاعران بر حسب روحيات و نگاهي كه به فلسفه هستي و خلقت و ظواهر آن دارند، عشق راوسيله ايي براي بيان معرفت و احساسات خويش قرار داده اند، با توجه به اين موضوع در اين پايان نامه اشعار فرخي سيستاني،سيف فرغاني، وحشي بافقي،كليم كاشاني،قاآني شيرازي و فرخي يزدي مورد بررسي قرار گرفت وچنين به نظر مي رسد كه عشق و نگاه عاشق به آن درسبك خراساني مفهوم عشق مجازي و زميني است و در سبك عراقي عشق حقيقي و معنوي استو در سبك هندي عشق همراه با مبالغات مربوط به سوز و گداز عاشقانه ،اظهار تواضع بيش از حد نسبت به معشوق بيان مي شودو اما درسبك وقوع شاعر به جاي نازكشي و ستايش معشوق را تهديد به رهايي ميكند و عشق صرفاًدنيوي و گذراست و بعد از آن در دوره ي بازگشت، نوعي شعرمدحي و عاشقانه و پس ازآن در دوره ي مشروطه عشق ميان جسم و زيبايي هاي محبوب از يك سو و زشتي هاي اجتماع و حوادث نا خوشايند از سوي ديگر سرگردان مي شود.

29044