پ.الف.155

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

پيام نورشيراز

94-1393

31/05/1394

146ص.

خيرانديش ،سيد مهدي

امين لاري، ليلا

كتابنامه :ص.139-146

واژه هاي تسامح و تساهل به معناي آسان گيري و مدارا همراه با بزرگواري و در اصطلاح تحمّل عقيده ي مخالف و اجازه ابراز آن است. از آن جا كه صلح ودوستي از اصول اوليه ي تصوّف بوده است تسامح و تساهل از پايه هاي مهم عرفان و تصوف محسوب مي شود. انديشه ي تساهل و تسامح در طول حيات تصوف و در ميان فرقه هاي مختلف صوفيه متفاوت بوده است . در دوره هاي نخستين تصوّف و در ميان فرقه هايي كه به ظواهر شرع مقيّد بوده اند اين اصل كم تر به چشم مي آيد. در حالي كه در سده هاي بعدي در تصوّف عاشقانه اين انديشه بيشتر آشكار است. در طي سير تكويني عرفان اين آسان گيري و مدارا نسبت به تكاليف و آداب ظاهري شرع از عوامل مهمّ جذب و گسترش تصوّف در ميان توده هاي مردم بوده است. معمولاً فقها و عالمان شريعت مدار به موضوع تساهل و تسامح روي خوش نشان نداده و به نوعي آن را اباحه و بدعت و در نهايت موجب تكفير دانسته اند .در اين تحقيق سعي شده است مفهوم تسامح و تساهل در عرفان و تصوّف از آغاز تا پايان سده ي نهم هجري بررسي و نظر بزرگان صوفيه در اين باره ارائه گردد ..

27816