PIR 137

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

92/10/25

يوسف اسماعيل زاده

علي لاغر فيروزجايي

اسماعيل زاده،يوسف , لاغر فيروزجايي،علي

تنبيه و تشويق يكي از عوامل كنترل كننده و جهت دهنده در تربيت سالكان است .در اين پايان نامه كوشش شده است تا جنبه هاي گوناگون تنبيه و تشويق از ديدگاه عرفا دسته بندي و بررسي گردد.اين پايان نامه در پنج فصل تقسيم بندي شده است كه به شرح زير مي باشد:فصل اول: كليات كه شامل موضوعاتي همچون هدف تحقيق، پيشينه و روش تحقيق مي‌باشد.در اين فصل نگاهي اجمالي به سير عرفان و تصوف، ساختار و قشربندي اجتماعي عرفا نيز شده است.فصل دوم: شامل تعريف لغوي و اصطلاحي تنبيه و تشويق، ديدگاه قرآن و روايات درباره تنبيه، تنبيه و تشويق در نزد عرفا، تنبيه از ديدگاه عرفا (عام/ خاص)، همچنين سطوح تنبيه كه شامل تنبيه مشايخ نسبت به هم، تنبيه مشايخ نسبت به مريدان، تنبيه مريدان نسبت به مشايخ و تنبيه مريدان نسبت به مريدان مي‌باشد.فصل سوم: شامل آداب تنبيه و سبب وجودي تنبيه شامل (عدم رعايت شأن صوفي و خانقاه، زايل كردن نفس، تعصب، غرور و .... ) است. همچنين به يكي از روش‌هاي تربيتي عرفا (روش عام) كه شامل مباحثي در باب زندگي، عبادات، آخرت و مرگ است پرداخته مي‌شود.فصل چهارم: به اهميت تنبيه در آثار عرفا و روش تربيتي عرفا در معناي خاص (روش كلامي) مي‌پردازد كه شامل (خاموشي، سكوت، ملامت و ....) است. همچنين به موضوعاتي از قبيل تذكر كلامي خارج از خانقاه، تهديد و عتاب، الهام (الهام در خواب، .....) مي‌پردازد و در انتها به مقوله پاداش در آثار عرفا اشاره مي‌شود.فصل پنجم: شامل تنبيه در معناي خاص (روش غيركلامي) است و آن متشكل از روش‌هايي از جمله (تغافل، چشم پوشي، تكريم و ....) است.

27778