PIR 113

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

پيام نور رشت

91/11/30

نرجس بانو صبوري

علي لاغر فيروزجايي

صبوري،نرجس بانو , لاغر فيروزجايي، علي

گويش گيلكي يكي از گويش هاي ايراني نو است كه در بخش وسيعي از گيلان و بخش هايي از مازندران رواج دارد. از ديدگاه زبانشناختي و آواشناسي تاريخي، اين گويش به شاخه شمال غربي زبان هاي ايراني تعلق دارد. گويش گيلكي آبكنار از گونه هاي گويشي غرب گيلان است كه در روستاي آبكنار بدان تكلم مي شود.پژوهش حاضر به بررسي ساخت فعل در گويش گيلكي آبكنار اختصاص دارد. ساخت فعل در اين گويش ضمن داشتن وجوه اشتراك فراوان با ساير گونه هاي گويش گيلكي به ويژه گونه هاي گويشي غرب گيلان، تفاوت هايي نيز با آنها دارد. هدف كلي از انجام اين تحقيق، شناخت دقيق ساختار فعل در گويش گيلكي آبكنار است. از اين رو محقق درصدد بوده است كه مقوله فعل را از جنبه هاي گوناگون صرفي به طور دقيق بررسي و توصيفي دقيق از نظام صرفي فعل در اين گويش ارائه دهد. اين پژوهش مشتمل بر هفت فصل است و مقوله هاي بنياديني كه در مبحث صرفي فعل مطرح هستند در اين فصل ها بيان شده اند. بيان مسئله، هدف و ضرورت انجام تحقيق و پرسش ها و فرضيه هاي تحقيق، توضيحاتي درباره گويش گيلكي و مفاهيمي از قبيل زبان، گويش، لهجه و گونه(در فصل اول)، ريشه و ماده هاي فعلي (در فصل دوم)، وندهاي تصرفي، نشانه هاي نفي، نهي، استمرار، شناسه ها و پيشوندهاي فعلي (در فصل سوم)، ساخت مصدر و صفت مفعولي (در فصل چهارم)، فعل هاي كمكي، وجهي و ربطي (در فصل پنجم)، بررسي فعل ها از نظر زمان، وجه و نمود(در فصل ششم) و فرآيندهاي واجي (در فصل هفتم) مباحثي هستند كه در اين تحقيق به آنها پرداخته شده است.

27587