چكيده
رشد شتابان شهر نشيني طي چند دهه اخير مشكلات فراواني را براي شهرو شهروندان ايجاد نموده كه در پي آن سلامت شهرها را به خطر انداخته است. منظور از شهر سالم، محيطي اجتماعي و كالبدي است با امكاناتي كه انجام تمامي فعاليت هاي زندگي را با سهولت و با كارآيي مطلوب امكانپذير ميسازد. هدف اين پژوهش بررسي منطقه 7 كلانشهر تهران بر اساس رويكرد شهر سالم ميباشد. روش پژوهش توصيفي-تحليلي است و جمع آوري اطلاعات به دو شيوه اسنادي و پيمايشي انجام گرفته است. در بخش نخست اطلاعات مرتبط با شاخصهاي شهر سالم منطقه 7 تهران از ادارات و سازمانهاي مرتبط جمع آوري گرديد و سپس با شاخصهاي كشورهاي توسعه يافته مورد مقايسه قرار گرفت. در بخش دوم براي آزمون فرضيات از تحليلهاي آماري بهره گرفته شد. در اين راستا حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گيري كوكران برابر با 280 نفر تعيين گرديد.نتايج حاصل از اين پژوهش نشان ميدهد منطقه 7 تهران در بيشتر شاخصها پايين تر از وضعيت مطلوب جهاني قرار دارد. همچنين نتايج حاصل از آزمون T تك نمونه اي نشان ميدهد كه در ابعاد اجتماعي و زيست محيطي- كالبدي شهر سالم ميانگين جامعه نمونه كمتر از حد متوسط ميباشد .بدين معنا كه از ديد جامعه نمونه شاخصهاي شهر سالم در حد مطلوبي نميباشد.
