-
شماره راهنما
21102پ
-
پديد آورنده
جعفري، شيرين
-
عنوان
نقد و تحليل مضامين فكري مولانا در مثنوي با استناد بر فيه مافيه
-
عنوان به انگليسي
Review and analysis of the intellectual contentes of Rumiʹs Masnavi according to Fihi Ma Fih
-
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
-
رشته تحصيلي
ادبيات و زبان فارسي
-
محل تحصيل
تهران جنوب
-
سال تحصيل
1394
-
تاريخ دفاع
1394/03/23
-
وضعيت پايان نامه
عالي
-
مشخصات ظاهري
311ص
-
استاد راهنما
پشتدار، علي محمد
-
استاد مشاور
زماني، مريم
-
كتابنامه
274-276ص
-
توصيفگر فارسي
مولانا، مثنوي، فيه مافيه، مضامين فكري
-
توصيفگر لاتين
Rumi - Masnavi- Fihe Ma Fih - the Intellectual Contents
-
شناسه هاي افزوده
دانشگاه پيام نور/ مركز تهران جنوب
-
چكيده
مولانا از جمله عارفان و انديشمندان بزرگ ايران است كه توانست جوهر و عصاره عالي ترين افكار، انديشه ها و جريانهاي فكري عصر خود را در قالب شعر به زباني تمثيلي و ساده چنان به شيوايي بيان كند كه در اين اقيانوس وسيع و عميق معرفت هر كسي را به قدر فهم بهره اي باشد.ارزش آموزه ها و انديشه هاي مولانا در اين است كه آثار اين عارف بزرگ همچون منبع اصلي آنها، قرآن كريم، مملو از داستانها و نكات نغز و شيرين براي ارشاد و تعليم تمام بشريت است و دامنه موضوعي آن چنان وسيع و گسترده است كه همه جوانب روحي، اخلاقي، اجتماعي، عرفاني و مذهبي بشر را در برمي گيرد.اين پژوهش قصد دارد با جستاري هدفمند در افكار و آراي دو اثر ارزشمند اين فيلسوف شهير، يعني فيه ما فيه و مثنوي، با شناخت جريان فكري اين عارف بزرگ، به قدر وسع و استطاعت حجاب از گوشه اي از رازهاي نهان و انديشه هاي ژرف ايشان بردارد تا بتواند گامي هر چند كوچك در تحقق و عملي كردن خط مشي اين مكتب انسان ساز برداشته باشد. براي نيل به اين مهم، موضوعات و مضامين فكري مولانا در فيه ما فيه و مثنوي، يكبار بر مبناي كتاب ميناگر عشق به صورت تطابق موضوعي و يكبار بر مبناي شرح استاد فروزانفر به صورت تطابق مضمون و شباهت منشا و منبع مطلب، بطور مجزا مورد بررسي و تحليل قرار گرفت و در خاتمه فهرستي از آيات، احاديث، امثال و داستان هاي مشترك بكار رفته در اين دو اثر تدوين گرديد كه نشان داد 6/73% آيات، 7/54% احاديث و 3/47% داستانها و تمثيلهاي بكار رفته در اين دو اثر مشترك است و در مجموع 220 موضوع در فيه ما فيه شناسايي شد كه محتوي و مضموني مشابه در مثنوي داشتند كه نشان مي دهد اين دو اثر گرانقدر و عظيم ادبيات كهن فارسي تا چه حد همسو هستند و از يك سرچشمه نشات مي گيرند. نتيجه اين پژوهش همچنين حقانيت انتساب فيه ما فيه به مولانا جلال الدين محمد بلخي را بيش از پيش اثبات مي كند. به اين اميد كه اين پژوهش راهگشاي پژوهش هاي عميق تر و كامل تر آينده باشد.
-
تاريخ نمايه سازي
194/06/25
-
شماره ركورد
27329
-
لينک به اين مدرک :