PIR 41

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

89

89/11/30

احمد رضي

پروين تاج بخش

رضي،احمد , تاج بخش،پروين

ارتباط غير كلامي يكي از بخشهاي مهم ارتباطات درون فردي و ميان فردي است. محققاني مثل بيرد ويسل و آلبرت مهرابيان عقيده دارند كه 65 تا 93درصد انتقال معاني و منظورها در جريان ارتباط از طريق رفتارهاي غير كلامي صورت مي گيرد. بنا براين ارتباط غير كلامي تأثير بسيار زيادي بر اتفاقاتي كه بين انسانها مي افتد دارد.اين پژوهش درصدد است تا با نگاهي ميان رشته اي بين ادبيات، تاريخ و علوم ارتباطات پيوندي بر قرار گردد و از اين رهگذر به بازخواني متون كهن پرداخته شود.هدف كلّي اين پژوهش بررسي مؤلفه هاي ارتباط غير كلامي در تاريخ بيهقي است كه درآن ضمن معرفي انواع ارتباطات غير كلامي و جايگاه آنها در روايتهاي تاريخي، ابزارها و شگردهاي بيهقي در روايت رفتارهاي غير كلامي غزنويان شناسايي وطبقه بندي واز گونه هاي ارتباط غير كلامي شخصيتهاي تاريخ بيهقي رمزگشايي شده است تا نشان داده شود كه چگونه زبان بدن مي تواند كاركردهايي چون كنترل كردن، مكّمل بودن، تأكيد كردن و جانشين شدن را دركنار گفتگوهاي كلامي شخصيتهاي تاريخ داشته باشد.مطالب پايان نامه در چهار فصل تنظيم شده است:فصل اوّل كه شامل كلّيات پژوهش مي شود بحث با بررسي تعاريف ارتباط ، انواع آن، اصول و مدل ارتباطات انساني و شباهتها و تفاوتهاي ارتباط غير كلامي با ارتباط كلامي شروع شده است. سپس بيان شده است كه به كمك كاركردهاي ارتباط غير كلامي مي توان شيوه هاي پيچيدة اجراي ارتباطات غير كلامي ومعاني اين نوع ارتباط را فهميد و تفسير كرد.سپس در سه فصل جداگانه به تحليل ارتباطات غير كلامي در روايت بيهقي از ( انتقام كشيدنها – مرگها و فروگيريهاي) تاريخش پرداخته شده است ، و انواع ارتباطات غير كلامي (فردي – ميان فردي و گروهي ) مورد بحث قرار گرفته شده است كه عبارتند از: حركت اندامها (سر، دست، اشاره و حركت )، ارتباطات چهره اي، وضعيت ظاهرو استفاده از اشياء، پيرا زبان (رفتارهاي آوايي، سكوت )، ارتباطات مكاني و فضايي، زمان، تماسهاي بدني و كنايات.

27320