نقد و بررسي رابطه اختلاف قرائات با نظريه تحريف قرآن ﴿با تاكيد بر ديدگاه بلاشر﴾

ازهمان آغاز دعوت نبوي، آيات آسماني قرآن مورد هجوم دشمنان و ناآگاهان، قرار داشته است و مي‏گفتندمقصود قرآن چيست؟(ماذاأَرادَاللَّهُ بِهذامَثَلاً) (بقره: 26)ويا با دانش ويقين به انكار وحي، مي‏پرداختند، (وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا)(نمل: 14) ويا اين كه، اصل نزول وحي را نفي مي‏كردند و مي‏گفتند؛ خداوند چيزي نازل نكرده است (وَمَا أَنْزَلَ الرَّحْمَٰنُ مِنْ شَيْءٍ)(يس: 15) ودر نهايت، دست به تحريف سخن خداوند مي‏زدند(يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَوَاضِعِهِ)(نساء: 46) ما مي‏بينيم، در حوزه وحي قرآني، اختلاف قرآئت مي‏تواند، بستر خوب و دستاويزمناسبي براي مشوّش جلوه دادن نصِّ قرآن باشد، چرا كه گاه آن را مساوي با تحريف قرآن دانسته وگاه آن را ناشي از جواز نسخ دانسته ويا دليل بر نقص وكاستي قرآن ويادستبرد افراد در آن ويا دخالت آنان در متن قرآن تلقّي كرده اند، بلاشر نيز، هم چون ديگر مستشرقان، به اين معنا دامن مي‏زند، وخود به نوعي، در سردر گمي گرفتار آمده است، وما دراين جا، با دقّت در سخن‏هاي او، كه در كتاب در آستانه قرآن بيان كرده، ريشه‏ها وزمينه‏ها وعوامل اين جريان، واختلاف قرآئت‎ها را، مانند اختلاف لهجه‏ها وگويش‏ها وابتدايي بودن خطّ و نوشت افزارها‏ي ساده آن روزگار و... بررسي نموده ودر يك تحليل منطقي روشن مي‏شود، كه هيچ كدام از اين موارد و زمينه‏ها و علّت‏ها و ويژگي‏هاي ياد شده، نمي‏توانند، موجبات سستي و كاستي و تحريف در متن قرآن را فراهم نمايند و در نهايت اين كه براساس ديدگاه شيعه و تواتر قرائت موجود، نزول قرآن تنها، بريك قرائت بوده، واختلاف قرائت هاوادّعاي تحريف قرآن بي پايه و اساس است وهيچ گونه خدشه‏اي بر ساحت مقدّس قران وارد نيست و قرآن موجود، مو به مو، همان وحي و كلام خداست، كه از جانب خداوند به وسيله جبريل امين، بر حضرت محمد(ص) پيامبر خاتم(ص) فرود آمده است.

03/12/1393

25712